Τα Στενά του Ορμούζ και τα Στενά του Βοσπόρου
Σαν εισαγωγή, θέλω να αναφέρω ότι ο λόγος του 3ου παγκοσμίου πολέμου ήταν η ανεπιτυχής προσπάθεια δημιουργίας του δήθεν «μεγάλου» ψεύδο-Ισραήλ από την διεθνή Θεοκτονία (και η στέψη του ψευδομεσσία των Θεοκτόνων στον 3ο Ναό του Σολομώντα), ανάχωμα στην δημιουργία του οποίου ήταν η Ορθόδοξη Ρωσία. Με τον όρο «διεθνής Θεοκτονία» εννοούμε τους διαχρονικά αμετανόητους εωσφορικούς εγκληματίες, οι οποίοι κακοποίησαν βάναυσα και σταύρωσαν τον Θεό στον άνθρωπο, διαδίδοντας έκτοτε την αισχρή προπαγάνδα τους, ότι δήθεν «δεν» αναστήθηκε («δεν» ήταν δήθεν ο Μεσσίας, «δεν» γεννήθηκε δήθεν άμωμα, κλπ., κοκ.).
Σαν εισαγωγή, θέλω να αναφέρω ότι ο λόγος του 3ου παγκοσμίου πολέμου ήταν η ανεπιτυχής προσπάθεια δημιουργίας του δήθεν «μεγάλου» ψεύδο-Ισραήλ από την διεθνή Θεοκτονία (και η στέψη του ψευδομεσσία των Θεοκτόνων στον 3ο Ναό του Σολομώντα), ανάχωμα στην δημιουργία του οποίου ήταν η Ορθόδοξη Ρωσία. Με τον όρο «διεθνής Θεοκτονία» εννοούμε τους διαχρονικά αμετανόητους εωσφορικούς εγκληματίες, οι οποίοι κακοποίησαν βάναυσα και σταύρωσαν τον Θεό στον άνθρωπο, διαδίδοντας έκτοτε την αισχρή προπαγάνδα τους, ότι δήθεν «δεν» αναστήθηκε («δεν» ήταν δήθεν ο Μεσσίας, «δεν» γεννήθηκε δήθεν άμωμα, κλπ., κοκ.).
Όπως αναφέρουμε ήδη προηγουμένως στην 1η Ενότητα, τους Ρώσους και συγκεκριμένα έναν δεύτερο Βλαδίμηρο (τον Βλαδίμηρο Πούτιν – αν τελικά αυτός κι όχι κάποιος άλλος Ρώσος ηγέτης ήταν ο εκλεκτός του Θού) έτρεχαν να προλάβουν οι Θεοκτόνοι που είχαν σαν χάβρα τους το κράτος του ψεύδο-Ισραήλ (δημιούργημα το 1947 του «City of London» - τους διαχρονικούς απαγχονιστές της Κύπρου), ακριβώς για να μην τους συμβεί ξανά το ίδιο με εκείνο που έπαθαν τον 11ο αιώνα στο πρώτο Εβραϊκό κράτος τους, εκείνο του Χανάτου της Χαζαρίας, το οποίο όπως έχουμε αναφέρει στην πρώτη Ενότητα, το εξάλειψε από τον χάρτη ο Ρώσος Μέγας Πρίγκιπας του Κιέβου Βλαδίμηρος ο Α', Αρχηγός του κράτους των Ρως (ρωσικά, Владимир Святославич, 960 – 15 Ιουλίου 1015).
Για την ίδρυση του ψεύδο-Ισραήλ οι Θεοκτόνοι χρησιμοποίησαν τις ΗΠΑ και το οικονομικό σύστημα του Δολαρίου που επέβαλαν στην ανθρωπότητα, το οποίο βασιζόταν στην φούσκα του χωρίς αντίκρισμα αεριτζίδικου χρέους, με το οποίο ήλεγχαν το παγκόσμιο, και το οποίο κατά την 3η δεκαετία του 21ου αιώνα βρισκόταν στο πολεμικό στόχαστρο όλου του μη Αγγλοσαξονικού κόσμου, με πρωτεργάτες την Ρωσία και την Κίνα, με ή χωρίς τα υπόλοιπα μέλη των «BRICS». Από την καταστροφή του Χανάτου της Χαζαρίας και εντεύθεν, οι διεθνείς Θεοκτόνοι επιχειρούν να εκδικηθούν τους Ρώσους, με πρώτη αποφασιστική κίνησή τους την επανάσταση των άθεων Μπολσεβίκων του 1917 στην Ρωσία (η οποία ακολούθησε τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο), και στη συνέχεια την πρόκληση από τους ίδιους διαχρονικά Θεοκτόνους του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, λόγος (όχι αιτία) του οποίου ήταν εξ’ αρχής η αιτιολόγηση της ίδρυσης το 1947 του κράτους του ψεύδο-Ισραήλ πάνω σε κλεμμένη Παλαιστινιακή γη, μετά που οι Θεοκτόνοι θυσίασαν εκατομμύρια αθώους Εβραίους και άλλους για την πραγματοποίηση του άνομου αυτού στόχου.
Σαν άμυνα, πέρα από τα πολεμικά όπλα του, το Εβραϊκό κράτος του ψεύδο-Ισραήλ (το οποίο αποτελούσε αναγέννηση του Χανάτου της Χαζαρίας), χρησιμοποιούσε τα αγορασμένα ΜΜΕ του παγκοσμίως για να δημιουργήσει μίσος κατά των Ρώσων και της Ορθοδοξίας, όπως και μίσος κατά των Μουσουλμάνων, τους οποίους κουβαλούσε μαζικά και επί πληρωμή στην Ευρώπη, με σκοπό την αυτό-δικαίωσή του, δηλαδή την δικαίωση της Θεοκτονίας και την αθώωση του Ιούδα. Συγκεκριμένα, οι Θεοκτόνοι ήθελαν να δικαιολογήσουν τα εγκλήματα τους κατά των Παλαιστινίων (και άλλων), «αποδεικνύοντας» στον Χριστιανικό κόσμο ότι οι Μουσουλμάνοι ήταν δήθεν «κτήνη (ζώα)». Αντί όμως για μίσος των Χριστιανών κατά των Μουσουλμάνων, η αντίχριστη αυτή προσπάθεια των Θεοκτόνων οδήγησε περί το τέλος της τρίτης δεκαετίας του 21ου αιώνα στον 3ο παγκόσμιο πόλεμο, ο οποίος όχι μόνο αναδιαμόρφωσε ριζικά την γεωγραφία της περιοχής της Μέσης Ανατολής (χωρίς πια το έκνομο Εβραϊκό κράτος του ψεύδο-Ισραήλ), αλλά έγινε επίσης αιτία βαθιάς διεύρυνσης της ανθρώπινης συνείδησης, κάτι που οδήγησε στην επανεκκίνηση της Ορθοδοξίας και την οικουμενική κήρυξη του Ευαγγελίου, δηλαδή του χαρμόσυνου νέου της Ανάστασης.
Ως εκ των ανωτέρω, η πιο κάτω ανάλυση μου βασίζεται σε τρεις διαπιστώσεις:
Πρώτον, στο ότι η Ρωσία ήταν η μόνη χώρα η οποία, όχι μόνο μπορούσε, αλλά όφειλε κιόλας για λόγους επιβίωσης να καταλύσει το Εβραϊκό κράτος του 1947, το οποίο αποτελούσε το κέντρο των Θεοκτόνων, οι οποίοι την επιβουλεύονταν,
Δεύτερον, στο ότι ο 3ος παγκόσμιος πόλεμος που άρχισε με την γενετικά τροποποιημένη βιολογική επίθεση των αντίχριστων Θεοκτόνων κατά της ανθρωπότητας (με την κωδική ονομασία «Covid») και συνεχιζόταν «επάνω» σε Ουκρανία (σαν πόλεμος των χωρών του ΝΑΤΟ κατά της Ρωσίας), και «κάτω» σαν πόλεμος των ΗΠΑ και του Ισραήλ κατά του Ιράν, ήταν «ένας και ο αυτός» πόλεμος της διεθνούς Θεοκτονίας κατά της Ορθόδοξης Ρωσίας, ο οποίος αυτή τη φορά (μετά την Χαζαρία και το άθεο κομμουνιστικό πείραμα κοινωνικής μηχανικής της Σοβιετικής Ένωσης), διεξαγόταν στα δύο πιο πάνω μέτωπα, με το μέτωπο του Ιράν να περιλαμβάνει επίσης την Παλαιστίνη, τον Λίβανο, την Συρία, και την Υεμένη,
και,
Τρίτον στο ότι ο λόγος που οι Θεοκτόνοι εξασθένιζαν την Τουρκία οικονομικά και στρατιωτικά ήταν για να την καθυποτάξουν, με σκοπό στην συνέχεια να την επαναφέρουν σαν αναλώσιμη δύναμη (όπως την Ουκρανία), θέτοντάς της σαν την αιχμή του δόρατός τους επικεφαλής του ενιαίου Ελληνοτουρκικού στρατιωτικού χώρου κατά της Ρωσίας, ενός χώρου που άρχιζε από την Κύπρο κι έφτανε μέχρι το Αιγαίο.
Όποιος τότε προπολεμικά πίστευε (λόγω αθεΐας που ισοδυναμούσε με πνευματική τυφλότητα) ότι τα δύο πιο πάνω πολεμικά μέτωπα «δεν» είχαν δήθεν σχέση, ούτε με το Ισραήλ, ούτε με τους εμβολιασμούς, όσο την ίδια στιγμή ήταν οπαδός της Άγγλο-εβραϊκής διχοτομικής λύσης της «ΔΔΟ» στην Κύπρο (που όπως θα δούμε πιο κάτω απέτρεπε την κατάλυση του κράτους της Τουρκίας, την ελευθερία του Ελληνισμού, και την επανεκκίνηση της Ορθοδοξίας), αυτός δεν είχε ολοκληρωμένη θέαση και δεν μπορούσε ούτε μπορεί να καταλάβει τα όσα αναφέρονται πιο κάτω. Όσοι δε έχουν αντιρρήσεις ως προς τις διαπιστώσεις μου και τα όσα αναλύω πιο κάτω, ας σκεφτούν τα δύο μεγάλα «γιατί». Γιατί, ενώ οι πάντες είχαν συμφωνήσει σε δύο κράτη σαν λύση του Παλαιστινιακού, οι Θεοκτόνοι του ψεύδο-Ισραήλ ουδέποτε το αποδέχτηκαν; Επίσης, γιατί, η διεθνής Θεοκτονία πάσκιζε σώνει και καλά να «λύσει» το καθ’ όλα «ειρηνικό» Κυπριακό πρόβλημα εν μέσω άλλων πολύ πιο εκρηκτικών παγκόσμιων προβλημάτων και πολεμικών κρίσεων, χωρίς να δέχεται επ’ ουδενί δύο κυρίαρχα κράτη στην Κύπρο (όπως ήθελαν οι Τούρκοι), εννοείται βέβαια με την σημαντική επιστροφή κατεχομένων εδαφών;
Η απάντηση είναι πως η διεθνής Θεοκτονία δεν ενδιαφερόταν ούτε ενδιαφέρεται, είτε για την ειρήνη, ή για την ευημερία των λαών, παρά μονάχα για την δημιουργία του δήθεν «μεγάλου» ψεύδο-Ισραήλ, την «δικαίωση» του Ιούδα, και την στέψη του αντίχριστου ψευδομεσσία της, στον 3ο ναό του Σολομώντα.
Προσωπική πεποίθηση μου που βασίζεται στους προφητικούς λόγους των Αγίων μας, καθώς και στην αδυνατότητα συνέχισης παραγωγής του Δολαρίου χωρίς αντίκρισμα (δηλαδή, στην αδυναμία περαιτέρω χρηματοδότησης των ΗΠΑ), είναι πως η Κωνσταντινούπολη αποτελούσε το μήλο της έριδος, ευρισκόμενη στο επίκεντρο των εξελίξεων ανάμεσα σε Ανατολή και Δύση. Εκτός δε κι αν κηρυσσόταν στρατιωτικός νόμος στις ΗΠΑ και παρατεινόταν η θητεία Τραμπ, η Πόλη θα απελευθερωνόταν από τους Ρώσους κατά την διάρκεια της κανονικής θητείας Τραμπ (από 20 Ιανουαρίου 2025 μέχρι 20 Ιανουαρίου 2029), με υπολογιζόμενα έτη παγκόσμιων πολεμικών επιχειρήσεων τα έτη 2026- 2028, χωρίς να αποκλείεται και η περίοδος 2027-2029. Ουδείς όμως πλην του Θεού μπορούσε να γνωρίζει πότε ακριβώς θα λάμβαναν χώρα τα «γεγονότα».
Η ανάλυσή μου εστιάζει στο ότι, οι αντίχριστοι Θεοκτόνοι ήθελαν να προκαλέσουν τη Ρωσία να χτυπήσει Ευρωπαϊκούς/Νατοϊκούς στόχους, κάτι που θα τους επέτρεπε να ενεργοποιήσουν το Άρθρο 5 του ΝΑΤΟ, να της κλείσουν τα Στενά του Βοσπόρου, και να την αποκόψουν από την Μεσόγειο, και δη από το Ισραήλ, προς το οποίο η Ρωσία ήταν αναγκασμένη να κινηθεί στρατιωτικά για την επιβίωσή της σαν ενιαίο κράτος. Γι’ αυτό και μεταμφιεσμένοι σε Ουκρανούς, οι άνθρωποι του «City of London» (οι διαχρονικά ίδιοι με τους απαγχονιστές της Κύπρου) χτυπούσαν τη Ρωσία βαθιά μέσα στην επικράτεια της, θέλοντας ακριβώς να την προκαλέσουν να ανταποδώσει, ισχυριζόμενοι ότι δήθεν η Ουκρανία μπορούσε να νικήσει την Ρωσία, ενώ στην πραγματικότητα η Ουκρανία ξεκληριζόταν για την σωτηρία του Δολαρίου και της Θεοκτόνου «ελίτ» που συντηρούσε. Η Ρωσία όμως επεδείκνυε αυτοσυγκράτηση και δεν χτυπούσε Ευρωπαϊκούς/Νατοϊκούς στόχους, επειδή είχε άλλο άσσο στο μανίκι της («trump card») κατά του συνόλου των χωρών του ΝΑΤΟ που της επιτίθονταν μέσω Ουκρανίας.
Από τη στιγμή λοιπόν που δεν «τσιμπούσε» η Ρωσία, το μόνο που απέμενε στους αντίχριστους Θεοκτόνους μετά και την αποτυχία τους τόσο στην Ουκρανία όσο και στο Ιράν, ήταν την κατάλληλη στιγμή που θα ήταν έτοιμοι (αν βέβαια δεν τους προλάβαινε πρώτη η Ρωσία), να μεθόδευαν μέσω προβοκάτσιας ένα πόλεμο μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας, όσο μάλιστα κορόιδευαν τον κόσμο (που έβλεπε μόνο τις αιτίες του πολέμου χωρίς να διακρίνει τον λόγο που αφορούσε την Ρωσία), ότι επίκειτο δήθεν πόλεμος μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ. Παρά όμως τις όντως πραγματικές διαφορές ανάμεσα σε Ισραήλ και Τουρκία, ένας πόλεμος μεταξύ τους θα καταστρατηγούσε ευθέως τον λόγο του 3ου παγκοσμίου πολέμου που επρόκειτο να ξεσπάσει και επίσημα, ο οποίος ήταν (όπως έχουμε αναφέρει) η προσπάθεια δημιουργίας του δήθεν «μεγάλου» Ισραήλ μέχρι τον Ευφράτη (με αιχμή του δόρατος του την Τουρκία), περιοχή που οι Εβραίοι την θεωρούσαν ως την «γη της Επαγγελίας» τους, δηλαδή την γη που υποσχέθηκε ο Θεός στον λαό του, τον Ισραήλ. Μόνο που οι Θεοκτόνοι απλά δεν ήταν ο Ισραήλ. Με άλλα λόγια, η Τουρκία ήταν άκρως αναγκαία και απαραίτητη στρατιωτικά για το Ισραήλ προς αναχαίτιση και καταστροφή της Ρωσίας που ήταν νομοτελειακό ότι θα κατέβαινε προς Ιερουσαλήμ, και δεν ετίθετο θέμα κατευθείαν πολεμικής ενέργειας εναντίον της από το Ισραήλ.
Αντίθετα μάλιστα, ετίθετο θέμα προσχεδιασμένου πολέμου ανάμεσα σε Ελλάδα και Τουρκία προς εξασθένιση της Τουρκίας και υποταγή της στην Θεοκτονία, όσο η διαίρεση ανάμεσα σε Έλληνες και Τούρκους συντηρούσε τον φόβο κι ανάγκαζε τον Ελληνισμό να πληρώνει τα μαλλιοκέφαλα του στο Ισραήλ, αγοράζοντας δήθεν προστασία κατά της Τουρκίας.
Με δεδομένο ότι οι ΗΠΑ δεν μπορούσαν ν’ αντέξουν το οικονομικό κόστος, καθώς και επειδή έπρεπε να επικεντρωθούν στρατιωτικά στον περιορισμό της Κίνας και την προστασία των συμφερόντων τους σε άλλα σημεία του πλανήτη, το δήθεν «μεγάλο» Ισραήλ (που φυσικά δεν δημιουργήθηκε απολύτως ποτέ) ήταν η προσπάθεια των Θεοκτόνων να αντικαταστήσουν τις ΗΠΑ σαν την υπερδύναμη της Μέσης Ανατολής. Οι εωσφορικά σεληνιασμένοι Θεοκτόνοι εμπνευστές του (οι «Luciferian Lunatics – LuLus») υπολόγιζαν το νέο αυτό κράτος να έχει σαν στρατό του το λεγόμενο «Ισλαμικό κράτος», δηλαδή την τρομοκρατική στρατιωτική οργάνωση «Daesh – ISIS»[1] που δραστηριοποιούνταν σε Ιράκ και Συρία και αποτελούνταν από ακραίους Σουνίτες Μουσουλμάνους, τους οποίους πολεμούσε δήθεν η Δύση (ΗΠΑ και ΕΕ). Αν μάλιστα γινόντουσαν πραγματικότητα οι λεγόμενες «Συμφωνίες του Αβραάμ», τότε με την διαίρεση που επιχειρούσαν οι Θεοκτόνοι ανάμεσα σε Σουνίτες και Σιίτες, θα δημιουργούνταν ένας τεράστιος Αραβικός στρατός από Σουνίτες Μουσουλμάνους στην υπηρεσία του δήθεν «μεγάλου» Ισραήλ κατά της Ρωσίας, η οποία ήταν η μόνη χώρα παγκοσμίως που είχε την στρατιωτική ικανότητα να εξαφανίσει το Ισραήλ, το οποίο την απειλούσε μέσω των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ.
Το εκ προοιμίου αποτυχημένο αυτό πλάνο δημιουργίας του δήθεν «μεγάλου» Ισραήλ είναι γνωστό σαν το «Greater Middle East Project» και ανάμεσα σ’ άλλες περιοχές, σ’ εκείνο θα ανήκε επίσης και η Διώρυγα του Σουέζ (δι’ αρπαγής κι αυτή όπως όλα τα άλλα). Η χρηματοδότηση της νέας αυτής Εβραϊκής δήθεν «υπερδύναμης» γινόταν από τις ΗΠΑ. Με τα στοχευμένα όμως κτυπήματά τους, Ρωσία και Ιράν κατάφεραν να αποκόψουν τις ροές πετροδολαρίων προς την Νέα Υόρκη, οδηγώντας τις ΗΠΑ στα πρόθυρα της οικονομικής κατάρρευσης, οπότε το Εβραϊκό κράτος αναγκάστηκε να απορροφά πλέον φανερά τους πόρους όλων των άλλων γύρω του. Από τα πρώτα «πρόθυμα & γενναιόδωρα» θύματα ήταν η Ελλάδα και η Κύπρος, προσφέροντας δωρεάν, όλο το φυσικό αέριο τους στο Ισραήλ, χωρίς κανένας να παίρνει χαμπάρι την κλοπή που λάμβανε χώρα. Όσο μάλιστα υπήρχε ακόμα διατροφική επάρκεια, οι πολιτικές ηγεσίες τους δεν είχαν αντίρρηση να πληρώνουν και έξτρα χαράτσια προς χρηματοδότηση του Ισραήλ. Ένα τέτοιο χαράτσι ήταν π.χ., ο τεχνικά ανέφικτος και μη βιώσιμος αγωγός «GSI» («Great Sea Interconnector»).
Όσο εξωπραγματικό κι αν ακούγεται, ο λόγος που για την δημιουργία του δήθεν «μεγάλου» Ισραήλ οι Θεοκτόνοι χρειάζονταν πρώτα να εξασθενίσουν την Τουρκία και μετά να την εξοπλίσουν κατά της Ρωσίας (καθιστώντας την τήν αιχμή του δόρατός τους), ήταν επειδή ήθελαν να θέσουν υπό ισραηλινή κυριαρχία και διοίκηση τις νοτιοανατολικές περιοχές της Τουρκίας (Αλεξανδρέττα/Χατάι, Άδανα, Μερσίνη, και Ανατολία, μέχρι τον Ευφράτη), δίνοντας σαν αντάλλαγμα στην Τουρκία εις βάρος πάντοτε του Ελληνισμού (όπως άδικα σχεδίαζαν) τον διοικητικό έλεγχο του Αιγαίου και της Κύπρου, χωρίς όμως κυριαρχία. Σκοπός τους ήταν η δημιουργία ενιαίου αμυντικού Ελληνοτουρκικού χώρου («ΕΑΧ») υπό Εβραϊκή διοίκηση σαν ασπίδα προστασίας του υπό δημιουργία δήθεν «μεγάλου» Ισραήλ από την σίγουρη κάθοδο της Ρωσίας. Όσο δε η Τουρκία δεν δεχόταν να τους εκχωρήσει τουρκική εθνική κυριαρχία μέσω λύσης «ΔΔΟ» στην Κύπρο και να υποταχθεί σ’ αυτούς, ο τρόπος που επέλεξαν για να πετύχουν τον στόχο τους ήταν ένας πόλεμος Ελλάδας-Τουρκίας (μέσω Εβραϊκής προβοκάτσιας), ο οποίος θα άφηνε την Τουρκία εκτεθειμένη ως προς την Ρωσία και θα την έκανε να επιστρέψει τρέχοντας στο ΝΑΤΟ, υποταγμένη στις προσταγές της Θεοκτονίας. Εκτός βέβαια κι αν όπως έχουμε ήδη αναφέρει, η Ρωσία προλάβαινε πρώτη να δώσει την ευκαιρία του Ελληνοτουρκικού πολέμου. Όπως όμως θα δούμε πιο κάτω, με βάση το θέλημα του Θεού η Τουρκία δεν πρόλαβε να επιστρέψει στο ΝΑΤΟ, επειδή πρόλαβε η Ρωσία και άρπαξε πρώτη την Κωνσταντινούπολη.
Οι Θεοκτόνοι που παρουσιάζονταν για σοβαροί άνθρωποι (ηγέτες με γραβάτες και δήθεν τρόπους) ήταν εωσφορικά τρελοί και δεν λογάριαζαν τις οποιεσδήποτε συνέπειες των πράξεων τους, φτάνει να «δικαιώνονταν» ενώπιον όλων των υπολοίπων για το έγκλημα τους της Θεοκτονίας. Το τραγικό δε ήταν πως οι άθεοι προπολεμικοί άνθρωποι τους πίστευαν. Όπως λοιπόν τον καιρό του κατακλυσμού οι άνθρωποι έτρωγαν και έπιναν αμέριμνοι μέχρι που τους πήρε και τους σήκωσε[2], έτσι και τότε προπολεμικά υποτιμούσαν και περιγελούσαν τον φοβερό κίνδυνο που τους παραμόνευε. Δεν είχαν αντιληφθεί ότι είχαν να κάνουν με δαιμονισμένους ανθρώπους που δολοφόνησαν τον ίδιο τον Θεό τους, γνωρίζοντας μάλιστα ποιος ήταν από τον Προφήτη τους τον Ησαΐα (Κεφ. 53). Όταν δε κάποιος προσπαθούσε να τους συνεφέρει εξηγώντας τους τις συνέπειες του φοβερού εγκλήματός της Θεοκτονίας το οποίο υποστήριζαν σιωπηρά, εκείνοι γελούσαν και νόμιζαν πως ο συνομιλητής τους βρισκόταν εκτός θέματος, λέγοντας τους «ιστοριούλες» για κάποιον που «δήθεν» αναστήθηκε, κλπ. Αν άκουγαν, ίσως έσωζαν τουλάχιστον τις ψυχές τους. Πίστευαν ότι οι «μεγάλες δυνάμεις» δεν ήταν τρελές και θα τα εύρισκαν μεταξύ τους, δήθεν για το κοινό οικονομικό συμφέρον. Το θέμα όμως ήταν πολύ μεγαλύτερο από το κοινό οικονομικό συμφέρον. Ήταν θέμα Λόγου και παραλόγου (Ανάστασης και αιώνιου θανάτου, Θεού και διαβόλου), και τίποτε δεν μπορούσε να σταματήσει την μανία των τρελών Θεοκτόνων ηγετών.
Αν λοιπόν η Ρωσία δεν κατάφερνε να αποτρέψει την δημιουργία ενός τέτοιου Ελληνοτουρκικού ενιαίου αμυντικού χώρου υπό Εβραϊκή κυριαρχία και διοίκηση, τότε ο Ελληνοτουρκικός πόλεμος που σχεδίαζαν θα αποτελούσε κίνηση «ρουά-ματ» («checkmate») εκ μέρους των Θεοκτόνων εναντίον της, επειδή σαν αποτέλεσμα του πολέμου, η Τουρκία θα έκλεινε τα Στενά του Βοσπόρου για την Ρωσία, παρεμποδίζοντας την στρατιωτική κάθοδο της προς Ιερουσαλήμ. Σε συνθήκες ειρήνης η Τουρκία δικαιούται να ελέγχει μόνο την πρόσβαση στα Στενά του Βοσπόρου (και από τις δύο κατευθύνσεις λόγω Ίμβρου και Τένεδου από κάτω)[3], χωρίς όμως να έχει δικαίωμα να ελέγχει και την διέλευση. Μόνο σε περίπτωση πολέμου η Συνθήκη της Λωζάνης έδινε το δικαίωμα στην Τουρκία να κλείσει τα Στενά, εμποδίζοντας έστι την διέλευση της Ρωσίας από την θάλασσα του Μαρμαρά προς την Μεσόγειο.
Ενώ λοιπόν οι Ρώσοι θα είχαν ήδη από πάνω τους ανοικτό το μέτωπο της Ουκρανίας, θα βρίσκονταν επίσης αντιμέτωποι από κάτω με το «μεγάλο» δήθεν Ισραήλ, που θα είχε σαν ασπίδα του τον ενιαίο Ελληνοτουρκικό χώρο, συμπεριλαμβανομένης της Κύπρου. Αν πάλι οι Ρώσοι χτυπούσαν την Τουρκία που ήταν μέλος του ΝΑΤΟ με τον τρόπο που χτύπησαν την Ουκρανία, τότε οι Θεοκτόνοι θα ενεργοποιούσαν το Άρθρο 5 του ΝΑΤΟ, και θα στρέφονταν και επίσημα σύσσωμοι εναντίον της (όχι πια με πληρεξούσιο την Ουκρανία). Μάλιστα, μια τέτοια Ρωσική επίθεση κατά της Τουρκίας θα εξυπηρετούσε ακόμα καλύτερα τα σχέδια των Θεοκτόνων, επειδή μ’ ένα σμπάρο θα έπιαναν δυό τρυγόνια. Δηλαδή, Ρωσία και Τουρκία θα εξουδετέρωναν η μια την άλλη πολεμικά, όσο οι Θεοκτόνοι θα ξοδεύονταν μόνο στην υποστήριξη της αναλώσιμης Τουρκίας προς καταστροφή της Ρωσίας, χωρίς να ενδιαφέρονται ποσώς για το πόσοι Τούρκοι θα επιζούσαν (ακριβώς όπως δεν ενδιαφέρονταν για το πόσοι Ουκρανοί θα έμεναν ζωντανοί). Υπό αυτές τις συνθήκες, οι πιθανότητες ήταν οι Ρώσοι να έχαναν τον πόλεμο και να εξαφανίζονταν σαν κράτος. Εκτός βέβαια κι αν διενεργούσαν πρώτοι εκείνοι προβοκάτσια με Ελληνικά χρώματα στο Αιγαίο, ή κάτι άλλο, που θα τους επέτρεπε να καταλάβουν αστραπιαία την Κωνσταντινούπολη, προλαβαίνοντας τους Θεοκτόνους, που κι εκείνοι ήθελαν την Πόλη.
Ιδού λοιπόν γιατί, όταν σίγουρα αποτύγχαναν οι πολιτικές προσπάθειες συμφωνίας Ελλάδας-Τουρκίας-Κύπρου για την δημιουργία του δήθεν «μεγάλου» Ισραήλ (που περνούσαν μέσα από εκείνο που το ονόμαζαν «λύση» του Κυπριακού), ο μόνος τρόπος που απέμενε στους Θεοκτόνους της Δύσης για να νικήσουν την Ρωσία (όπως λογάριαζαν, χωρίς όμως τον Ξενοδόχο), ήταν να προκαλέσουν πόλεμο Τουρκίας-Ελλάδας, χωρίς να τίθεται καν το ενδεχόμενο πολέμου Ισραήλ-Τουρκίας. Ιδού επίσης, γιατί ήταν αναπόφευκτη η κατάληψη της Πόλης από τους Ρώσους, ένα ήδη γεγονός «πίσω στο μέλλον», που οι άθεοι δυσκολεύονταν να το δουν πριν πραγματοποιηθεί.
2.1 (α) - Ο Άσσος στο Μανίκι των Ρώσων («Trump Card»)
Με βάση λοιπόν τα ανωτέρω υπό διαμόρφωση δεδομένα, οι Ρώσοι έπρεπε να σκεφτούν κάτι άλλο, κι αυτό το «άλλο» ήταν η Κωνσταντινούπολη. Ενώ έπαιζαν τους ψόφιους κοριούς δίνοντας την εντύπωση των ηττημένων, ξαφνικά κατάφεραν όντως να καταλάβουν αστραπιαία και με πρωτοφανή δύναμη πυρός την Κωνσταντινούπολη, ακολουθώντας με τον πλέον ανορθόδοξο τρόπο την Ορθόδοξη στρατηγική του Καίσαρα κατά του Πομπήιου στην μάχη των Φαρσάλων το 48 π.Χ.[4] Η κατάληψη της Κωνσταντινούπολης και των Στενών της ήταν ο άσσος στο μανίκι του Πούτιν (στα Αγγλικά «Trump Card»), επειδή έφερε τα πάνω κάτω, αντιστρέφοντας τα σχέδια των αντίχριστων σταυρωτών, που ήθελαν να εμπλέξουν την Ρωσία σε πόλεμο φθοράς με την Τουρκία (στα πρότυπα της Ουκρανίας), την ίδια στιγμή αποκόπτοντας την από την Μεσόγειο, και τελικά υποτάσσοντας την στον αντίχριστο εωσφορισμό τους. Η Ρωσία βέβαια δεν υποτάχθηκε απολύτως ποτέ αλλά επεβίωσε, όσο οι αντίχριστοι σταυρωτές έχασαν την νέα παγκόσμια «woke τάξη» τους, και η Τουρκία διαλύθηκε στα εξ’ ων συνετέθη, μαζί με το ψεύδο-Ισραήλ. Ο άσσος στο μανίκι του Πούτιν (το χαρτί «Trump» που προσωποποιούνταν στο πνεύμα ύβρεως του ομώνυμου Προέδρου των ΗΠΑ) βγήκε ξινός για τους Θεοκτόνους, επειδή ο Πούτιν προετοιμαζόταν για δεκαετίες ακριβώς για την κατάληψη της Πόλης και των Στενών της, χωρίς να ξοδεύεται αναίτια, δηλαδή χωρίς να αντιδρά στις επιμέρους όντως οδυνηρές προκλήσεις του ΝΑΤΟ, κυρίως στην Ουκρανία.
Η πολιτική διευθέτηση της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας («ΔΔΟ») που παρουσιάστηκε ως δήθεν «λύση» του Κυπριακού και τινάχθηκε εκ προοιμίου στον αέρα με το ηρωικό «ΟΧΙ» της Κύπρου το 2004, δεν αφορούσε βέβαια την οποιαδήποτε λύση του Κυπριακού (μια και δεν έλυνε απολύτως οτιδήποτε), αλλά αφορούσε ακριβώς την εκχώρηση τουρκικής εθνικής κυριαρχίας υπέρ των Θεοκτόνων για την πραγματοποίηση των σχεδίων τους. Οι μειοδότες ηγέτες του Ελληνισμού (που εκτελέστηκαν επ’ εσχάτη προδοσία με το πέρας του πολέμου) είχαν ήδη εκχωρήσει στους Θεοκτόνους, τόσο την Ελληνική όσο και την Κυπριακή εθνική κυριαρχία σ’ ένα γεωπολιτικό μνημόνιο-παγίδα, και το μόνο που απέμενε ήταν να υποκύψει και η Τουρκία. Προς τιμή όμως των Τούρκων, δεν ετίθετο τέτοιο θέμα, κι ακριβώς λόγω του ότι μια Συμφωνία (όπως η «ΔΔΟ» στην Κύπρο), που ανέκαθεν από το σχέδιο «Άτσεσον» («Acheson Plan») περιλάμβανε και το Αιγαίο (ειδικά το Καστελόριζο) μπορούσε πάντοτε να αναθεωρηθεί στο μέλλον (όπως άλλωστε συνέβαινε και τότε προπολεμικά με την Συμφωνία της Λωζάνης), οι Τούρκοι έδιωξαν τον μειοδότη Θεοκτόνο Πρόεδρο τους (τον Ερντογάν που υπηρετούσε τα Εβραϊκά αντί τα τουρκικά συμφέροντα), και θέλησαν να πάρουν κυρίαρχα από μόνοι τους τα Ελληνικά μέρη που ήθελαν να τους δώσουν διοικητικά οι Θεοκτόνοι επί τη βάση της πολιτικής συμφωνίας της «ΔΔΟ» σε Κύπρο και Αιγαίο, αποφεύγοντας την ίδια στιγμή να εκχωρήσουν δική τους τουρκική εθνική κυριαρχία υπέρ των Εβραίων για την δημιουργία του δήθεν «μεγάλου» Ισραήλ.
Ήταν πράξη εθνικής επιβίωσης για τους Τούρκους. «Μωραίνει όμως ο Κύριος ούς βούλεται απωλέσαι», επειδή μέσα στην μεγαλομανία τους οι Τούρκοι αγνοούσαν την πνευματική διάσταση των όσων συνέβαιναν, αδυνατώντας να δουν πως, ακόμα κι αν άρπαζαν προσωρινά 1-2 νησιά, δεν υπήρχε καν σαν πιθανότητα η περίπτωση επιτυχούς έκβασης της απονενοημένης ενέργειας τους κατά του Ελληνισμού. Ο λόγος έγκειτο στο ότι δεν υπήρχε θέμα συγκυριαρχίας Τουρκίας και Ισραήλ στην ούτω καλούμενη Εβραϊκή «γη της Επαγγελίας» του δήθεν «μεγάλου» Ισραήλ, εκτός βέβαια κι αν οι Δυτικοί αντιλαμβάνονταν ότι θα έχαναν τα πάντα λόγω των συνεχιζόμενων πολεμικών νικών της Ρωσίας και του Ιράν κατά της Δύσης και του Ισραήλ, οπότε, μια και θα είχαν αποφασίσει να μην αφήσουν τίποτε όρθιο από τον παλιό κόσμο, θα δέχονταν την συγκυριαρχία Εβραίων και Τούρκων Μουσουλμάνων, παραχωρώντας κυριαρχική ισότητα στους Τούρκους σε Κύπρο και Αιγαίο (δηλαδή δύο κράτη). Ήταν κάτι που θα τους βοηθούσε να «νικήσουν» όπως νόμιζαν την Ρωσία, το οποίο δεν θα τους κόστιζε οτιδήποτε, μια και μεταπολεμικά υπολόγιζαν (πάντα χωρίς τον Ξενοδόχο), πως δεν θα υπήρχαν «ούτε» Ρωσία, «ούτε» Τουρκία.
Μέχρι τότε, οι Θεοκτόνοι δεν επεφύλασσαν κανένα απολύτως ρόλο στη Μουσουλμανική Τουρκία, πέραν εκείνου της υποτέλειας. Όμως, οι Τούρκοι ζητούσαν τα ίσα. Δηλαδή, εφόσον επρόκειτο όπως έλεγαν να παραχωρήσουν μερική τουρκική κυριαρχία στο Ισραήλ στις νότιες και νοτιοανατολικές περιοχές τους (πράγμα βέβαια που δεν θα το τηρούσαν απολύτως ποτέ), ζητούσαν κι εκείνοι κυριαρχία σε Κύπρο και Αιγαίο για την δημιουργία δύο κρατών (το ονόμαζαν «κυριαρχική ισότητα»), αντί μονάχα διοικητικό έλεγχο σε μια ενιαία Ελλάδα και μια ενιαία Κύπρο υπό την Βρετανία για λογαριασμό του Ισραήλ. Οι καημένοι οι Τούρκοι θεωρούσαν την διευθέτηση που πρότειναν σαν πιο «δίκαιη», πάντοτε βέβαια εις βάρος του Ελληνισμού, ωσάν και να ήταν δήθεν ίσοι με το Ισραήλ. Αποτελούσε όμως «ιεροσυλία» να υπονοηθεί καν συγκυριαρχία των Μουσουλμάνων Τούρκων με τους Εβραίους. Γι’ αυτό, εφόσον η Τουρκία είχε ξεμωραθεί και επέμενε στο αδύνατο (που ήταν η συνομοσπονδία δύο κρατών στην Κύπρο υπό την Τουρκία), η μόνη λύση που είχαν οι Θεοκτόνοι για την υποτάξουν ήταν ο πόλεμος Ελλάδας-Τουρκίας, κάτι όμως που, αντί όπως ανέμεναν να εμπλέξει την Ρωσία σε πόλεμο αλληλεξουδετέρωσης με την Τουρκία, τελικά είχε σαν αποτέλεσμα την καταστροφή και εξαφάνιση της Τουρκίας από την Ρωσία.
Η πρόνοια του Θεού ήθελε αυτή την τουρκική εμμονή να αποτελεί την αιτία μη επίλυσης του Κυπριακού. Ακόμα όμως και στην απίθανη περίπτωση κατά την οποία οι Τούρκοι δέχονταν τον εξευτελισμό τους και εκχωρούσαν εθνική κυριαρχία στους Θεοκτόνους μέσω αποδοχής της δήθεν «λύσης» της «ΔΔΟ», όλως παραδόξως, η Κυπριακή πατριωτική κυβέρνηση δεν παρουσιαζόταν διατεθειμένη να εκχωρήσει την Κυπριακή Δημοκρατία στην Τουρκία για να εξυπηρετηθεί το Θεοκτόνο σχέδιο. Για διάφορους λόγους που αφορούσαν την πρόνοια και το θέλημα του Θεού, η Κυπριακή κυβέρνηση, ενώ ήταν κι εκείνη μέλος της ίδιας Θεοκτόνου οικογένειας, δηλαδή έξωθεν προ-επιλεγμένη, συμβιβασμένη, προσκυνημένη και πλήρως υποταγμένη στην διεθνή Θεοκτονία (μαζί βέβαια με πλείστες των υπολοίπων Κυπριακών πολιτικών δυνάμεων), εντούτοις βρέθηκε (ίσως λόγω εσωτερικών συγκυριών, ασφυκτικής πίεσης από μια σκανδαλωδώς υπέρ-προνομιούχα δημόσια υπηρεσία, κλπ.) αναγκασμένη να διαφωνεί με την δοσίλογη Αθηναϊκή πολιτική ηγεσία, η οποία είχε ήδη ξεπουλήσει την Ελλάδα στην Θεοκτονία, και πίεζε την Κύπρο να δεχτεί κι εκείνη επίσης την υποταγή της, προκειμένου να δημιουργηθεί το δήθεν «μεγάλο» Ισραήλ.
Αν και περισσότερο για οικονομικούς λόγους παρά για εθνικούς, ο Κυπριακός Ελληνισμός είπε και το τρίτο «ηρωικό» «ΟΧΙ» του, κλείνοντας το τρίγωνο των «ΟΧΙ» από το 1940, κάτι που οδήγησε στην ευόδωση των εθνικών πόθων του από το 1955-1959 και άνοιξε την σελίδα της αληθινής ελευθερίας του. Θα δούμε πιο κάτω πως, όσο οι Τούρκοι επέμεναν προς τιμή τους (έστω μαξιμαλιστικά και εν τη αδικία τους) σε κυριαρχική ισότητα στην Κύπρο, δηλαδή όσο επέμεναν σε τουρκική κυριαρχία με την δημιουργία δύο κυρίαρχων κρατών υπό την Τουρκία στην Κύπρο (καθώς και προφανώς δύο κυρίαρχων κρατών υπό την Τουρκία στο Αιγαίο), αποφεύγοντας επιμελώς να υποταχτούν στην Θεοκτονία και να «λύσουν» το Κυπριακό με την Άγγλο-εβραϊκή δήθεν «λύση» Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας («ΔΔΟ»), άλλο τόσο διακινδύνευαν να χάσουν οριστικά και αμετάκλητα την Κωνσταντινούπολη (είτε υπέρ των Ρώσων ή υπέρ των Δυτικών), η οποία όπως έχουμε ήδη αναφέρει ήταν το μήλο της έριδος ανάμεσα σε Ανατολή και Δύση, αποτελώντας το κλειδί της έκβασης του 3ου παγκοσμίου πολέμου. Επειδή, εκείνος που θα έπαιρνε την Πόλη από την Τουρκία που την κατείχε εκνόμως από το 1453, εκείνος θα ήταν ο νικητής του μεγάλου πολέμου.
Η απώλεια της Κωνσταντινούπολης (του πνευματικού κέντρου της Ορθοδοξίας) από τους Τούρκους υπέρ των Ρώσων ήταν προφητευμένη και συνέβη σαν αποτέλεσμα του οριστικά τελευταίου Ελληνοτουρκικού πολέμου που προφήτευσε ο Κοσμάς ο Αιτωλός, ο οποίος εξελίχθηκε σε παγκόσμιο. Αναφερόμενος στο θεμελιώδες διαχρονικό αυτό θέμα, που εκφραζόταν από την αντίχριστα χυδαία συμπεριφορά των Θεοκτόνων Τούρκων και Εβραίων κατά του Χριστού και των πιστών Του (των αρπαχτικών που ξεσπίτωναν με απύθμενο θράσος κόσμο από τα σπίτια του κι άλλαζαν δημογραφικά τις πατρίδες τους), ο Κοσμάς ο Αιτωλός προφήτευσε πως μόνο με μεγάλο πόλεμο που θα αναδιάτασσε τον παγκόσμιο χάρτη θα λυνόταν οριστικά το θέμα του αντίχριστου που υποδούλωνε τον άνθρωπο, έναντι της Ορθοδοξίας που τον ελευθέρωνε (επειδή αυτό ήταν το Ελληνικό και το Κυπριακό θέμα στη βάση του).
Συγκεκριμένα, αναφερόμενος προφανώς στα Ελληνοτουρκικά (Κύπρος και Αιγαίο), ο Κοσμάς ο Αιτωλός είπε: «θα προσπαθούν να το λύσουν με την πένα, μα δεν θα μπορούν. 99 φορές με τον πόλεμο και μία με την πένα», επιβεβαιώνοντας την ύπαρξη του θελήματος του Θεού, που εξ’ όσων φαίνεται ήθελε να κόψει ριζικά εκείνο που δεν λυνόταν, αποδεικνύοντας την ίδια στιγμή τον καθοριστικό ρόλο της Κύπρου και του προβλήματός της στην σωτηρία του Ελληνισμού, της Ορθοδοξίας, αλλά και της ανθρωπότητας. Ο μεγάλος πόλεμος είχε σαν αποτέλεσμα την κατάλυση και εξαφάνιση του αντίχριστου κράτους της Τουρκίας.
2.1 (β) - Το Θέλημα του Θεού & η Εγκυρότητα των Προφητειών
Εκείνο όμως που παρέμενε αξιοπρόσεχτο και αξιοσημείωτο είναι το ότι, ενώ οι προπολεμικοί Ορθόδοξοι Έλληνες πίστευαν ότι ο Ιησούς ήταν ο Θεός που ενανθρωπίστηκε, και σαν τέτοιος είχε και ανθρώπινο θέλημα, εντούτοις αρνούνταν να το προ-γνωρίσουν και να συμμορφωθούν μαζί του, καθορίζοντας την πορεία τους με βάση αυτό. Δεν ήθελαν ή δεν μπορούσαν να δουν στο παρόν εκείνα που ήδη έγιναν σαν μέλλον και παρήλθαν στο παρελθόν (τα «γε-γο-νό-τα»), και αρνούνταν να τα έχουν σαν φάρο και πυξίδα τους, χάνοντας μαζί με τα υλικά αγαθά (και πιθανόν τις ζωές τους), επίσης και τον μισθό τους, δηλαδή το πνευματικό όφελος του γήινου περάσματός τους (τις «καταθέσεις» τους εντός της αιώνιας ζωής). Επειδή, δυστυχώς οι προπολεμικοί ούτω καλούμενοι «Έλληνες» που χάθηκαν μαζικά κατά τον 3ο Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν άθεοι, και σαν τέτοιοι (σαν μη-τριαδικοί) παρατηρούσαν τα πάντα επίπεδα, αγνοώντας τους πιο ψηλούς λόγους των όσων συνέβαιναν γύρω τους. Βασίζονταν μόνο πάνω στις αιτίες και τα αποτελέσματα των οποιωνδήποτε πραγμάτων παρατηρούσαν, κι έτσι τους διέφευγαν τα νοήματα των όσων συνέβαιναν, όντες ανίκανοι να προστατεύσουν τους εαυτούς τους. Ενώ κοίταζαν δεν έβλεπαν, κι ενώ άκουγαν δεν καταλάβαιναν. Προτιμούσαν ν’ ακούν εμμονικά ανόητους πολιτικούς που ήθελαν να τους αλλαξοπιστήσουν, απειλώντας τους με το δήθεν τουρκικό τσουνάμι μιας ήδη εξασθενημένης και χαμένης Τουρκίας.
Σχετικά με την εγκυρότητα των Προφητειών, τα όποια προφητευμένα γεγονότα δεν αποτελούν βέβαια πεπρωμένο, αλλά είναι πάντοτε αποτέλεσμα της ελεύθερης βούλησης και επιλογής της επικρατούσας συλλογικής νοητικής κατάστασης της ανθρωπότητας, η οποία μπορεί βέβαια ν’ αλλάξει ανά πάσα στιγμή με την μετάνοια όπως συνέβη με τον Ιωνά στην Νινευή. Την συλλογική αυτή νοητική κατάσταση την υπερβαίνουν άγιοι νόες με φωτοστέφανα, δηλαδή άγιοι άνθρωποι, που ενώ ζουν στο συνεχές παρόν του χωροχρόνου (το «άπαν παρόν»), ο νους τους (και όλη η ψυχή τους) υπερβαίνει τον χωροχρόνο, κάνοντάς τους να βρίσκονται «πιο μπροστά» χωροχρονικά από τους υπόλοιπους. Ενώ π.χ., οι υπόλοιποι ζουν ας πούμε στο έτος 1984 χωρίς να βλέπουν πέρα από τη μύτη τους, οι άγιοι που κι εκείνοι ζουν στο 1984, βλέπουν ήδη μπροστά, ας πούμε στο 2030.
Από π.χ., το 2030, οι άγιοι του 1984 βλέπουν υπεράνω του χωροχρόνου εκείνο που για τους υπόλοιπους αποτελεί ακόμα «μέλλον στο παρελθόν» και «πάει» να γίνει παρόν, και τους το λένε εν είδη προρρήσεων (προφητειών) πολύ πριν εκείνοι (οι υπόλοιποι) φτάσουν σ’ αυτό το μέλλον από το παρελθόν τους, πάντα στο «άπαν παρόν». Τους το λένε για να τους προειδοποιήσουν, έτσι ώστε να μετανοήσουν και να σώσουν τουλάχιστον τις ψυχές τους, μια και είναι νομοτελειακό πως εκείνο που έχουμε ήδη κάνει στο παρελθόν, εκείνο και θα ζήσουμε σαν πραγματοποιημένο μέλλον. Και προφανώς, εκείνο που σκεφτόμαστε, αισθανόμαστε και πράττουμε ανά πάσα στιγμή σαν ανθρωπότητα είναι πόλεμος και θάνατος, εξ’ ου κι αυτά ζούμε. Επειδή, εκεί που είναι ο θησαυρός μας, εκεί είναι και η καρδιά μας.
Το «άπαν παρόν» είναι κάτι που αφορά το μέγεθος (εύρος) της «χωροχρονικής κλίμακας» του νου του καθενός από εμάς, η οποία κλίμακα διευρύνεται συνεχώς συνειδησιακά κατά άπειρο τρόπο, χωρίς να επεκτείνεται ποσώς χωροχρονικά. Με άλλα λόγια, το «παρελθόν» και το «μέλλον» είναι το πώς ο καθένας από εμάς αντιλαμβάνεται μέσα στον νου του το «άπαν παρόν» (το μόνο που υπάρχει) ανάλογα με το εύρος της χωροχρονικής κλίμακας του νου του, το οποίο εύρος «μετριέται» σε Φως (φωτοστέφανο Αγίων). Όσο ο καθένας από εμάς τρέχει συνεχώς και ακατάπαυστα στο πουθενά του χώρου και το ποτέ του χρόνου, ο Άγιος Γέροντας είναι σαν να βρίσκεται σε μια κατάσταση «ακίνητης αεικινησίας», κατά την οποία ενώ δεν το κουνάει ρούπι χωροχρονικά, το Άγιο Πνεύμα είναι σαν να τον μετακινεί παντού στον χωροχρόνο (σαν πάνω σε «μαγικό χαλί»), αποκαλύπτοντας του όλα όσα έγιναν σαν παρελθόν και πρόκειται να πραγματοποιηθούν σαν μέλλον.
Με δεδομένο λοιπόν πως, οτιδήποτε γίνεται ανά πάσα στιγμή στο «άπαν παρόν» έχει ήδη γίνει και παρέλθει στο μέλλον σαν παρελθόν, κι απλώς εμείς οι υπόλοιποι δεν το βλέπουμε ακόμα (δεν το έχουμε φτάσει ακόμα νοητικά), όσο οι υπερφυσικοί νόες των Αγίων το βλέπουν πιο μπροστά από εμάς, όχι μόνο δεν πρέπει μέσα στην στενοκεφαλιά της χωροχρονικής κλίμακάς μας (μέσα στην πνευματική τυφλότητά μας) να περιγελούμε τις προφητείες, αλλά αντίθετα, πρέπει να τις έχουμε σαν βάση της οποιασδήποτε πολιτικής ανάλυσής και σχεδιασμού μας.
Οι άθεοι που περιγελούσαν τις προφητείες βάδιζαν στα τυφλά σε επαναλαμβανόμενους κύκλους μέχρι τον θάνατο και την πιθανή ψυχική απώλειά τους, αναλωνόμενοι σε ανταλλαγή επαίνων και τίτλων αναμεταξύ τους (σε απόκρυφες λέσχες και τα παρόμοια), καταστρέφοντας τις ζωές τους μέσα στην έπαρση και την κενοδοξία. Τελικά, έφταναν σε άσχημα και επαίσχυντα τέλη, μη ειρηνικά και μη χριστιανικά, δηλαδή πέθαιναν κατατρομαγμένοι αντί ειρηνικοί και μακάριοι, τουτέστιν τρισευτυχισμένοι. Βέβαια, δεν δίνεται σε όλους να βλέπουν τα «γεγονότα», ούτε ο Θεός κρίνει τον οποιονδήποτε με βάση το πόσα βλέπει (καταλαβαίνει). Ο ευσεβής άνθρωπος που αγαπά τον Χριστό στον συνάνθρωπό του δεν χρειάζεται να καταλαβαίνει πολλά. Απλώς, δεν πρέπει να παρασύρεται από τις ασυναρτησίες που λένε διάφοροι ούτω καλούμενοι «πολιτικοί αναλυτές» και άλλοι μειοδότες άθεοι (πολιτικοί και μη), που λόγω της περιορισμένης στον χωροχρόνο νοητικής κλίμακάς τους δεν προ-γνωρίζουν τα «γεγονότα». Με άλλα λόγια, εκείνος που βλέπει τον Κύριο ακόμα και στον πιο ελάχιστο των συνανθρώπων του, τον οποίο αγαπά, συμπονεί και ελεεί, γνωρίζει μέσω της Αγάπης (του Χριστού) εκείνα που έχουν ήδη γίνει και προς τα οποία βαδίζει. Έτσι, λαμβάνει τα μέτρα του και ελπίζει να εξασφαλίσει την βασιλεία των ουρανών, παρουσιαζόμενος στην Ανάσταση ζωής.[5]
Επομένως σχετικά με το θέλημα του Θεού, επειδή, ο Θεός είναι και άνθρωπος, έχει και ανθρώπινο θέλημα, το οποίο εξ’ όσων λένε οι Άγιοι της Ορθοδοξίας, δεν ήταν να χαθεί η Κύπρος και μαζί της ολόκληρος ο Ελληνισμός με την Ρωσία και την Ορθοδοξία, όπως ανέκαθεν το ήθελαν και το επιζητούσαν οι αντίχριστοι Θεοκτόνοι σταυρωτές, τους οποίους μάλιστα αφελείς Έλληνες θεωρούσαν δήθεν φίλους και συμμάχους τους. Φυσικά, όταν χτύπησε η Τουρκία, οι «φίλοι» αυτοί ήταν άφαντοι. Δεν χρειάστηκαν όμως, επειδή παρά την Εβραϊκή (ή Ρωσική) προβοκάτσια στο Αιγαίο, καθώς και παρά το ότι οι Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις δεν διέθεταν τον «πηγαίο κωδικό (source code)» των εβραϊκών οπλικών συστημάτων τους, εντούτοις κράτησαν τις θέσεις τους (ίσως και με την «αόρατη» βοήθεια των Ρώσων), ακυρώνοντας εν τη γενέσει τους (ή αμέσως μετά – πιθανόν για όσο καιρό κάνουν να μεγαλώσουν τα λάχανα) τους αντικειμενικούς στόχους της επιτιθέμενης Τουρκίας.
Τότε προπολεμικά, υπήρχαν όντως πολλοί άθεοι με σοβαρές διαταραχές προσωπικότητας, οι οποίοι πήγαιναν ενάντια στο θέλημα του Θεού, επιμένοντας μέσα την εμμονική ανοησία τους να θέλουν να λύσουν τυφλά το Κυπριακό με την δήθεν «λύση» της «ΔΔΟ», κάτι που αν γινόταν, θα τούρκευε τον Ελληνισμό, θα ακύρωνε την ελευθερία που θα προέκυπτε από την κατάλυση του Τουρκικού κράτους, και θα απέτρεπε την επανεκκίνηση της Ορθοδοξίας και την οικουμενική κήρυξη του Ευαγγελίου με κέντρο την Κωνσταντινούπολη. Πολλοί απ’ αυτούς τους άθεους είχαν την αναίδεια να διατείνονται πως οι Θεοκτόνοι «δεν» διενεργούσαν δήθεν γενοκτονία κατά των Παλαιστινίων, προτιμώντας να πωλήσουν την Κύπρο στους Θεοκτόνους έναντι ικανών αργυρίων, δήθεν για να την σώσουν από τους Τούρκους, γινόμενοι τελικά εκείνοι οι νέοι «Παλαιστίνιοι», μια και το ψεύδο-Ισραήλ ήταν αμιγώς φυλετικό κράτος. Ανεξάρτητα όμως από το πόσο «κακοί» μπορεί να ήταν οι Παλαιστίνιοι, τι απολογία θα μπορούσε να δώσει κάποιος που ισχυριζόταν πονηρά μέσα στη βολή του, π.χ., πως οι Θεοκτόνοι «δεν» διενεργούσαν δήθεν γενοκτονία στην Παλαιστίνη;
Είχαν άγνοια του λόγου του Θεού και δεν γνώριζαν πως όταν νομοτελειακά η Τουρκία επιχειρούσε ανεπιτυχώς να πάρει ολόκληρη την Κύπρο (έστω με σφαγές, κλπ.), τότε η Κύπρος θα ελευθερωνόταν μέσα από το μαρτύριο της. Πίστεψαν στην ψεύτικη προπαγάνδα της δήθεν «αήττητης» Τουρκίας (που είχε ήδη τα κόλλυβα στο ζωνάρι της), νομίζοντας οι αφελέστατοι πως θα συνέχιζαν να ζουν μέσα στην ευμάρεια και την αφθονία του χρήματος με τουρκικά λυμένο το Κυπριακό. Καθώς, και πως αν δεν τους άρεσε η νέα κατάσταση, θα πήγαιναν όπου είχε άνοιξη, επειδή «είχαν» δήθεν πολλά λεφτά. Δεν τους άφησαν όμως τίποτε, όσο η Ευρώπη γινόταν Μουσουλμανική.
2.1 (γ) - Η Παγκόσμια Οικονομική Επανεκκίνηση (Global Economic Reset)
Αντί λοιπόν οι Έλληνες της Κύπρου να αναθαρρήσουν και να εκμεταλλευτούν την εξασθένιση της Τουρκίας από τους Θεοκτόνους, εκείνοι φοβόντουσαν τον αναπόφευκτο πόλεμο (το τουρκικό τσουνάμι) που ούτως ή άλλως ήταν στη γωνία, απλά επειδή δεν ήθελαν να διακινδυνεύουν τον άθεο τρόπο ζωής τους, τον πλούτο και τις ανέσεις τους εντός του μαμωνά, ο οποίος τρόπος βασιζόταν στο «φάγωμεν πίωμεν αύριον γαρ αποθνίσκομεν». Όμως, ο τρόπος αυτός είχε ήδη τελειώσει από το 2026, κάτι που απλώς δεν είχε γίνει ακόμα αντιληπτό. Ως άθεοι (δηλαδή ως πνευματικά τυφλοί), πίστευαν ότι «δεν» υπάρχει δήθεν ψυχή, «ούτε» δήθεν μετά θάνατον ζωή, επομένως, το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν να τρων και να πίνουν αναξιοπρεπώς για να ζήσουν όσο καλύτερα μπορούσαν, αδιαφορώντας για το τι επρόκειτο ν’ αφήσουν πίσω τους σαν παρακαταθήκη για τα παιδιά και τα εγγόνια τους, για την τιμή τους, την αξιοπρέπεια τους, την πατρίδα τους, την πίστη τους, τα ιερά και τα όσια της φυλής τους, κοκ. «Θεός» τους ήταν μόνο ο μαμωνάς, δηλαδή τα λεφτά, τα οποία όμως όταν χάθηκαν, χάθηκαν μαζί και οι καρδιές τους, δηλαδή καταργήθηκαν ως εσωτερικοί άνθρωποι. Επειδή, όπως έχουμε αναφέρει πιο πάνω, εκεί που είναι ο θησαυρός κάποιου, εκεί είναι και η καρδιά του.
Κατηγορούσαν μάλιστα κι από πάνω τους ήρωες Παλαιστίνιους, που ήταν ισάξιοι των Ελλήνων και Κυπρίων ηρώων, έλκοντας την καταγωγή τους από τους αρχαίους Φιλισταίους που είχαν Ελληνικές ρίζες από την Κρήτη. Τους κατηγορούσαν επειδή έκαναν το αυτονόητο αγωνιζόμενοι για την γη και την ελευθερία τους, έχοντας σαν επιχείρημά τους το ότι όντως η πλειοψηφία του Παλαιστινιακού λαού είχε αποκάμει και ήθελε να παραδοθεί. Αποκαλούσαν δε τους αγωνιστές της ελευθερίας, δήθεν «τρομοκράτες», ενώ τρομοκράτες χειρίστου είδους ήταν οι ίδιοι και οι Θεοκτόνοι που υποστήριζαν, που μάλιστα είχαν σαν στρατό τους το λεγόμενο «Ισλαμικό κράτος». Τόσο πολύ είχε ψυγεί η αγάπη στις καρδιές τους, και με τέτοια μανία προασπίζονταν τον άδικο πλούτο τους, που ήθελαν μάλιστα τους Παλαιστίνιους να είναι και ευγνώμονες από πάνω στους έποικους κατακτητές τους, που τους πήραν την γη τους και τους έδιναν δήθεν δουλειά, περίθαλψη, κλπ., πάντα βέβαια από τα δικά τους. Η παρά τον Θεό Λόγο αυτή θέση του μαμωνά ισοδυναμούσε π.χ., με το να παρέμενε ο Ελληνισμός δούλος κάτω από την Οθωμανική αυτοκρατορία, που του παρείχε τα πάντα, πάλι από τα δικά του, στερώντας του την ίδια στιγμή την ελευθερία του. Ήταν το απόγειο της ασέβειας της αθεΐας, ο ίδιος ο αντίχριστος…
Όπως όμως ήταν ηλίου φαεινότερο, ανάμεσα σε πολλά άλλα, η δαιμονική αυτή στάση κόστισε σε πολλούς τέτοιους βολεμένους πρώτιστα τις τραπεζικές καταθέσεις τους. Επειδή, λόγω της καλοπέρασής τους μέσα στις άνομες επιθυμίες τους, ξέχασαν την υπόλοιπη ανθρωπότητα που σπάραζε μέσα στην μιζέρια που έσπερναν παγκόσμια οι Θεοκτόνοι τους οποίους υποστήριζαν. Π.χ., υπήρχαν άριστοι φοιτητές στην Ελλάδα που δεν μπορούσαν να πάνε Πανεπιστήμιο επειδή δεν μπορούσαν να πληρώσουν π.χ., 2 Ευρώ την ημέρα για την καθημερινή μεταφορά τους, χώρια το ενοίκιο, το ρεύμα, το φαγητό, κλπ. Όλοι αυτοί οι βολεμένοι δεν ήθελαν καν να δουν και να διερωτηθούν σε ποιον ή ποιους χρωστούσαν όλοι μαζί σαν ανθρωπότητα το υπέρογκο χρέος τους των 360 τρισεκατομμυρίων Δολαρίων (κατά τις 12/9/2026), ποσό που ανέβαινε με το λεπτό λόγω του ότι το κυκλοφορούν χρήμα δημιουργούνταν συνεχώς από τον αέρα σαν χρέος χωρίς αντίκρισμα. Δεν διερωτώνταν πώς ήταν δυνατόν να κυκλοφορεί τόσο πολύ χρήμα όσο χρωστούνταν και να μην μπορεί ένας νέος άνθρωπος να ξοδέψει 2 Ευρώ την ημέρα για να πηγαίνει Πανεπιστήμιο…
Έτσι, μερικοί από δαύτους έφταναν στο «non-binary» σημείο να καταργούν τον δυαδικό νόμο που αποτελούσε την βάση της Τριάδας. Δηλαδή, έφταναν στην υπέρτατη αθεΐα,[6]) ισχυριζόμενοι ότι μπορούσε να υπάρχει δήθεν χρέωση χωρίς πίστωση, τουτέστιν ότι η ανθρωπότητα (των ιδίων συμπεριλαμβανομένων) δεν χρωστούσε οτιδήποτε στον οποιονδήποτε. Έλεγαν πως ήταν απλώς το σύστημα συναλλαγών, στο οποίο όλοι χρωστούσαν σε όλους, κι αυτό ήταν δήθεν η «οικονομία», που μάλιστα θα διαρκούσε δήθεν «για πάντα», άσχετα αν ήταν φούσκα έτοιμη να σκάσει. Αυτό όμως ήταν η ασωτία του παραλογισμού, και σαν ήρθε όντως η μαύρη ώρα της πληρωμής, το ίδιο τους είπαν και οι τραπεζικοί ληστές που τους ξάφρισαν τα πάντα.
Τους είπαν ότι, όπως οι ίδιοι δεν χρωστούσαν δήθεν δεκάρα από το υπέρογκο χρέος τους στον οποιονδήποτε, το ίδιο και οι τράπεζες (ιδιοκτήτες των λεφτών «τους») δεν χρωστούσαν ούτε αυτές σ’ εκείνους δεκάρα από τα δήθεν λεφτά «τους». Δεν άκουσαν καν εκείνο που τους είπαν (και τους το έδειξαν μάλιστα στην πράξη το 2013) κατά το κούρεμα των τραπεζικών καταθέσεων στην Κύπρο, δηλαδή ότι στο αντίστροφο σύστημα του χρέους, οι καταθέτες χρωστούν τα λεφτά τους στις τράπεζες, αντί οι τράπεζες να τα χρωστούν σ’ εκείνους. Αντί να κάνουν απεριόριστες ελεημοσύνες, άφησαν τα λεφτά τους στις Τράπεζες, και φυσικά, έζησαν δικαίως στο πετσί τους το «οι πλούσιοι επτώχευσαν και επείνασαν, οι δε εκζητούντες τον Κύριο ουκ ελαττωθήσονται παντός αγαθού».
Απλά, επειδή δεν γίνεται να υπάρχει χρέωση χωρίς πίστωση, και ήδη από το Φθινόπωρο του 2026, οι αποδόσεις των Ομολόγων (βραχυπρόθεσμων & μακροπρόθεσμων) και δη του Αμερικανικού Ομολόγου ήταν απογοητευτικές, κάνοντας ορατό το ενδεχόμενο οι κυβερνήσεις να μην μπορούν να δανειστούν από τις λεγόμενες «αγορές» για να καλύψουν τις ανάγκες τους, π.χ., για την πληρωμή των μισθών των δημοσίων υπαλλήλων, την πληρωμή των συντάξεων στους δικαιούχους, την απόδοση των τραπεζικών αποταμιεύσεων στους καταθέτες, κλπ., κοκ. Επειδή, λίγοι πια ήθελαν να δανείσουν τα κράτη αγοράζοντας τα ομόλογα τους, προκαλώντας έλλειψη κυκλοφορούντος χρήματος.
Με άλλα λόγια ερχόταν πείνα, αλλά οι άνθρωποι ήταν πνευματικά τυφλοί. Όλα αυτά βέβαια, ήταν μέρος της επιχειρούμενης παγκόσμιας οικονομικής επανεκκίνησης με ελεγχόμενο ψηφιακό νόμισμα, που θα το χειριζόταν η τεχνητή δήθεν «νοημοσύνη» μέσω μιας και μόνης κεντρικής παγκόσμιας τράπεζας («CBDC – Central Bank Digital Currency»). Χωρίς να το παίρνουν χαμπάρι οι άθεες μάζες, οι Θεοκτόνοι δημιουργούσαν παγκόσμιο χάος (οικονομικό, ενεργειακό, περιβαλλοντικό, διατροφικό, υγειονομικό, και άλλο), κάτι που κατάληξε στην μεγάλη ανθρώπινη εκκαθάριση του 3ου παγκοσμίου πολέμου που προκάλεσε ανέχεια, πείνα, μιζέρια, δυστυχία, αρρώστιες, και τελικά μαζικό αποπληθυσμό… Έφταιγε άραγε ο Θεός, ή η ανοησία των ανθρώπων;
Επειδή, η αλήθεια ήταν πως το παγκόσμιο χρέος που το δημιουργούσαν αυθαίρετα ανεύθυνοι και εγκληματικοί ηγέτες των ΗΠΑ (υποτελείς στους διεθνείς τραπεζίτες) σαν δανεικά Δολάρια χωρίς αντίκρισμα, το χρωστούσε ο κάθε πολίτης του κόσμου στον εαυτό του και τους γύρω του. Π.χ., η κοροϊδία του ούτω καλούμενου «Trump Dividend» των 5 χιλιάδων Δολαρίων για τον κάθε Αμερικανό που δήθεν θα ψήφιζε Ρεπουμπλικάνους, θα το πλήρωνε και θα το χρωστούσε ο κάθε παγκόσμιος πολίτης, και μόνο αν εκείνοι που είχαν τραπεζικές καταθέσεις παγκοσμίως τις «θυσίαζαν» οικειοθελώς, μαζί με τα ταμεία συντάξεων τους, τα ταμεία προνοίας τους, τα ταμεία ιατρικής περίθαλψης τους, κλπ., κοκ., θα μπορούσε να συνεχίσει να υφίσταται η παγκόσμια οικονομία χωρίς να εκραγεί από το φούσκωμα, παρασύροντας τους πάντες και τα πάντα μαζί της.
Κι επειδή ακριβώς ήταν ανθρωπίνως αδύνατο να θυσίαζε ο οποιοσδήποτε τα χρήματά του, η απολύτως μόνη λύση που απέμενε για να μην εκραγεί η φούσκα για όλους (συμπεριλαμβανομένης της «ελίτ»), ήταν να κοροϊδέψουν όλοι τους εαυτούς τους πως τα λεφτά τους υπήρχαν δήθεν φανταστικά σε ψηφιακή μορφή, ελεγχόμενα κεντρικά από την παγκόσμια τράπεζα («Central Bank Digital Currency - CBDC»), οπότε για να τα χρησιμοποιήσουν θα έπρεπε να υποδουλωθούν στον αληθινό ιδιοκτήτη τους, τον παγκόσμιο τραπεζίτη που δεν ήταν άλλος από τον αντίχριστο διάβολο που έβαλε πάνω τους Θεοκτόνους να δολοφονήσουν τον Θεό στον άνθρωπο (τον Ιησού). Μέσα στην πνευματική απώλεια και την λατρεία τους για τα λεφτά (για τον μαμωνά), ήταν όλοι τους πλήρως ικανοί να αποδεχτούν μια τέτοια κοροϊδία που θα καταργούσε τα μετρητά και θα τους έθετε υπό την εξουσία της τεχνητής «νοημοσύνης» (που δεν ήταν βέβαια νοημοσύνη αλλά αλγόριθμος), μόνο και μόνο για να συνεχίσουν να νομίζουν πως ήταν πλούσιοι, ενώ ήταν πάμπτωχοι δούλοι…
Π.χ., αν κάποιος είχε τα λεφτά και χρειαζόταν μια πανάκριβη εγχείρηση που ήταν θέμα ζωής και θανάτου, δεν θα μπορούσε να την κάνει αν δεν του έδινε έγκριση η τεχνητή «νοημοσύνη», η οποία και φυσικά δεν θα του έδινε, αρνούμενη ως άψυχος αλγόριθμος να συγκινηθεί, να λογικευτεί και να αποδεχτεί το οποιοδήποτε ανθρώπινο δικαιολογητικό. Σίγουρα μάλιστα, αν ο αιτούμενος ήταν κάπως ηλικιωμένος, ή τα έξοδα της εγχείρησης του πολύ ψηλά, τότε αυτό θα αποτελούσε ακόμα ένα λόγο για τον οποίο η τεχνητή «νοημοσύνη» δεν θα ενέκρινε το αιτούμενο ποσό, μια και απώτερος σκοπός των Θεοκτόνων (που βρίσκονταν πίσω από την τεχνητή «νοημοσύνη») ήταν ο αποπληθυσμός του πλανήτη και όχι η μακροζωία των ανθρώπων, όπως π.χ., πίστευαν όσοι έτρεχαν τότε σαν τρελοί να εμβολιαστούν με τον «Covid», και όχι δήθεν κατά του «Covid».
Γι’ αυτό άλλωστε και είχε ήδη αρχίσει τότε προπολεμικά η προπαγάνδα ότι η ανθρωπότητα «κινδύνευε» δήθεν να αφανιστεί από την τεχνητή «νοημοσύνη» (που θα ακολουθούνταν από το άλλο ψευδές αφήγημα των δήθεν «εξωγήινων»), ξεχνώντας το προηγούμενο ψευδές αφήγημα που ήθελε την ανθρωπότητα να κινδυνεύει δήθεν να «αφανιστεί» από την δήθεν «ανθρωπογενή» κλιματική αλλαγή. Επειδή, το χρεωστικό σύστημα οικονομίας των Θεοκτόνων δεν ήταν ένα φιλάνθρωπο οικονομικό σύστημα, όπως π.χ., η φυσική οικονομία του Θεού, αλλά ο ίδιος ο διάβολος-μαμωνάς που ήθελε να αφαιρέσει την ζωή από όσους περισσότερους μπορούσε. Κι έτσι, όλοι εκείνοι οι άθεοι πήραν δικαίως το μάθημά τους.
2.1 (δ) - Η Εβραίο-Τουρκική Προβοκάτσια στο Αιγαίο
Επομένως, όσο σαν αντίθετη με το θέλημα του Θεού η πολιτική «λύση» στα Ελληνοτουρκικά παρέμενε φυσικώς αδύνατη και για όσο ακόμα άντεχε το καταρρέον Δολάριο, μόλις οι αντίχριστοι Θεοκτόνοι πίστεψαν πως ήταν πανέτοιμοι στρατιωτικά για να αντιμετωπίσουν την Ρωσία (εφόσον βέβαια δεν τους προλάβαινε η Ρωσία με κίνηση ρουά ματ), τότε με την συνέργεια άθλιων και ελεεινών πολιτικών δυνάμεων σε Ελλάδα και Τουρκία, οι Θεοκτόνοι έβαλαν το Ισραήλ (δηλαδή, εκείνους που παρίσταναν τον Ισραήλ) να διενεργήσει προβοκάτσια με ψευδή Ελληνική σημαία κατά της Τουρκίας στο Αιγαίο. Σαν αντίδραση στην προβοκάτσια, οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις βρέθηκαν αναγκασμένες να επιτεθούν κατά της Ελλάδας, όσο μάλιστα οι πάντες έριχναν το φταίξιμο στην Ελλάδα.
Ο πόλεμος Τουρκίας-Ελλάδας για την εξυπηρέτηση του Θεοκτόνου σχεδίου δημιουργίας του δήθεν «μεγάλου» Ισραήλ ήταν ήδη πραγματικότητα, και ο πουλημένος Θεοκτόνος κράχτης υπουργός εξωτερικών της μόνο κατ’ όνομα «Ελληνικής» κυβέρνησης (κάποιος δωσίλογος τύπος, ονόματι «Γεραπετρίτης») προέβαινε ήδη σε εμπρηστικές δηλώσεις, θέλοντας να προλειάνει το έδαφος για την πρόκληση της τουρκικής επιθετικής ενέργειας κατά της Ελλάδας, ελπίζοντας να καθυποτάξει την Τουρκία μαζί του στην Θεοκτονία υπό την απειλή της καθόδου της Ρωσίας. Όλοι αυτοί οι δωσίλογοι («Γεραπετρίτης», «Μητσοτάκης», «Τσίπρας», «Ανδρουλάκης», κ.α.) εργαζόταν για τα συμφέροντα της αληθινής κοινής Εβραϊκής πατρίδας τους (του Ισραήλ). Όπως όμως έχουμε αναφέρει προηγουμένως σχετικά με τους Τούρκους, ο Κύριος μωραίνει όλους όσοι έχουν ήδη χάσει τη ψυχή τους, κάνοντας τους να νομίζουν ότι εξυπηρετούν τα δικά τους υποχθόνια σχέδια, όταν στην πραγματικότητα και χωρίς να το παίρνουν χαμπάρι, όλοι αυτοί (συμπεριλαμβανομένων Αρχιεπισκόπων, Πατριαρχών, κ.α.) επιτελούν το σχέδιο του Θεού.
Μέσα στην ανοησία της αθεΐας τους που τους έκανε να βλέπουν τα πράγματα ανάποδα (σαν να βρίσκονταν μέσα στο Σπήλαιο του Πλάτωνα, ή σαν να ζούσαν μέσα σε καθρέφτη), οι Θεοκτόνοι ηγέτες του Ελληνισμού πίστευαν ότι είχαν θέσει την Ελλάδα στην σωστή για τους ίδιους μεριά της ιστορίας (την μεριά των Θεοκτόνων που θα «εξολόθρευε» δήθεν την Ρωσία), όταν στ’ αληθινά και με βάση τον Θεό (που δεν Τον είχαν), η μεριά εκείνη ήταν η μοιραία λάθος, και θα απέβαινε εις όφελος, τόσο του Ορθόδοξου Ελληνισμού τον οποίο πολεμούσαν λυσσαλέα, όσο και της Ρωσίας. Πού να φαντάζονταν μέσα στην πνευματική τυφλότητά τους ότι η Ρωσία θα έπαιρνε την Κωνσταντινούπολη, κάνοντας εκείνη πρώτη «ρουά ματ» στο ΝΑΤΟ;
Ο πόλεμος Ελλάδας-Τουρκίας είχε όντως σαν αποτέλεσμα το κλείσιμο των Στενών του Βοσπόρου από την Τουρκία, αποκλείοντας την κάθοδο της Ρωσίας προς την Μεσόγειο. Όμως, οι αντίχριστοι Θεοκτόνοι λογάριαζαν χωρίς τον Ξενοδόχο (τον Θεό), επειδή η Ρωσία δεν διέπραξε βέβαια το ολέθριο λάθος να εμπλακεί σε συμβατικό πόλεμο φθοράς του τύπου της Ουκρανίας κατά της Τουρκίας, ανοίγοντας του εαυτού της ένα δεύτερο μέτωπο με τον δεύτερο μεγαλύτερο στρατό του ΝΑΤΟ, που μάλιστα υποστηριζόταν από ολόκληρο το υπόλοιπο ΝΑΤΟ. Αντίθετα και με βάση το θέλημα και την βοήθεια του Θεού, οι Ρώσοι επιχείρησαν το «αδιανόητο», καταφέρνοντας (επί τη βάση σχεδίου δεκαετιών) να καταλάβουν αστραπιαία την Κωνσταντινούπολη με τα Στενά της, σε πολύ σύντομο μάλιστα χρόνο μετά την Εβραϊκή προβοκάτσια και την τουρκική επίθεση στο Αιγαίο, αποτρέποντας έτσι μια και καλή την δημιουργία του δήθεν «μεγάλου» Ισραήλ, δηλαδή αποτρέποντας οριστικά και αμετάκλητα την «νίκη» της αντίχριστης Θεοκτονίας κατά της Ορθοδοξίας και του Χριστού. Η πολεμική ανωμαλία που αφορούσε τον Ελληνισμό διήρκεσε για ελάχιστο χρονικό διάστημα, ικανό όμως για να χρεοκοπήσουν τα πάντα και να πέσει πείνα, ολοκληρώνοντας την παιδαγωγία των Ελλήνων, που είχαν παραστρατήσει στην ασωτία της αθεΐας.
Χωρίς την Κωνσταντινούπολη και τα Στενά της, η Τουρκία είχε βασικά τελειώσει, αναγκάζοντας τους ήδη ηττημένους και ταπεινωμένους Τούρκους να αποχωρήσουν τόσο από το Αιγαίο όσο και από την Κύπρο. Το μόνο που έκαναν οι Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις ήταν να προασπίσουν επιτυχώς την εθνική κυριαρχία και υπερηφάνεια του έθνους. Μάλιστα, ο Θεός δεν άφησε τον Ελληνισμό να εμπλακεί ούτε στον Αρμαγεδδώνα που ακολούθησε το ταπεινωτικό ρεζίλεμα του ΝΑΤΟ. Μετά δε το «απίστευτο» αρχικό τουρκικό σοκ από το κοσμογονικό γεγονός της απώλειας της Πόλης υπέρ των Ρώσων (ύστερα από περίπου 574 χρόνια έκνομης τουρκικής κατοχής), οι Τούρκοι που, όπως έχουμε αναφέρει, λόγω της εμμονής τους για κυριαρχική ισότητα στην Κύπρο (και το Αιγαίο), δεν είχαν επιστρέψει ακόμα επίσημα στο ΝΑΤΟ, έβαλαν την ουρά στα σκέλια και έτρεξαν σαν πειθήνια σκυλάκια πίσω στη Συμμαχία των Θεοκτόνων, με σκοπό να πολεμήσουν με ό, τι τους είχε απομείνει κατά της Ορθόδοξης Ρωσίας, έχοντας την εσφαλμένη εντύπωση πως οι δήθεν «σύμμαχοι» τους θα τους βοηθούσαν δήθεν να πάρουν πίσω την Πόλη από τους Ρώσους.
Με βάση όμως το θέλημα του Θεού, η Πόλη παρέμεινε Ρωσική μέχρι την επιστροφή της στους Έλληνες, δηλαδή δεν τούρκεψε ποτέ ξανά, όσο το κράτος της Τουρκίας καταλύθηκε, ελευθερώνοντας με την εξαφάνισή του όλες τις τουρκοκρατούμενες περιοχές, από την Κύπρο μέχρι το Κουρδιστάν και την Αρμενία. Στην απορία δε καλών ανθρώπων, «μα πώς γίνεται, μετά από μισό και πέρα αιώνα να ξεριζωθούν π.χ., οι Τούρκοι από το Βόρειο κομμάτι της Κύπρου, την απάντηση την δίνει ο ξεριζωμός εν μία νυκτί πολύ περισσοτέρων Ελλήνων στην Σμύρνη και τον Πόντο, όπως και Αρμενίων το Αρτσάχ (Ναγκόρνο-Καραμπάχ), και παντού στον κόσμο. Επειδή όμως οι Έλληνες της Κύπρου ήταν άθεοι, δεν μπορούσαν να δουν ότι την λύση θα την έδινε ο Θεός, καταντώντας μέσα στην πνευματική τύφλα τους να υποστηρίζουν αντίχριστα βδελύγματα, όπως π.χ., ήταν η δήθεν «λύση» της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας («ΔΔΟ»), με βάση την οποία οι Έλληνες της Κύπρου θα υποχρεώνονταν να γίνουν συνεταίροι με άρπαγες και ληστές, οι οποίοι, δεν έφτανε που τους πήραν τα σπίτια και τις περιουσίες τους, αλλάζοντας δημογραφικά την πατρίδα τους, απειλούσαν κιόλας σκαιά ένοπλοι, π.χ., γεωργούς στην νεκρή ζώνη της Κύπρου, με σκοπό να τους κλέψουν πρώτα την σοδειά τους και έπειτα κι αυτωνών την γη τους. Στις αντίχριστα αήθεις αυτές συμπεριφορές έβαλε τέλος η κάθοδος της Ρωσίας, οπότε και υπήρξαν εν ψυχρώ εκτελέσεις Τούρκων ληστών από τους Έλληνες. Ακόμα και γυναίκες τους κυνηγούσαν επιτυχώς με ξύλινα φτυάρια του φούρνου, εξαλείφοντας δια παντός το βλάσφημο βδέλυγμα της παρουσίας τους, εκεί που δεν έριζαν.
Εν πάση περιπτώσει, μετά την δαιμονική μπόρα και την επαναφορά της Θεϊκής λιακάδας, ποτέ κανείς δεν μίλησε ξανά για οτιδήποτε το παρά τον λόγο (το παράλογο), όπως έκαναν προπολεμικά κάποιοι χυδαίοι άθεοι (δηλαδή αναιδείς ανόητοι, μια κι ο Θεός είναι νους) που υποστήριζαν π.χ., αντίχριστες δήθεν «λύσεις» όπως εκείνη της «ΔΔΟ», που όχι μόνο θα χάριζε Ελληνικές περιουσίες στους αντίχριστους άρπαγες (όχι κατ’ ανάγκη τις δικές τους, αλλά κατά προτίμηση των άλλων), αλλά θα άλωνε επίσης και τις ψυχές τους μέσα στην αντιστροφή του παραλόγου, στερώντας τους την βασιλεία του Θεού και την Ανάσταση. Κι αυτό το βδέλυγμα της «ΔΔΟ», οι ανόητοι και χυδαίοι άθεοι το ονόμαζαν δήθεν «επανένωση» της πατρίδας τους.
Είναι σαν να βιάζει ένας ανώμαλος μια κοπέλα, και στη συνέχεια οι γονείς της να τον παρακαλούν να την παντρευτεί, αποκαλώντας την αηδιαστική αυτή ένωση δήθεν «γάμο», δίνοντάς του μάλιστα και προίκα από πάνω! Τόσο ηλίθιοι είχαν καταντήσει οι άθεοι. Επειδή όπως έλεγαν, με βάση το Βρετανικό Σύνταγμα της Κύπρου, οι Τούρκοι ήταν συνιδιοκτήτες του κράτους, ωσάν κι αυτό να τους έδινε δήθεν «δικαίωμα», κλοπής και κατοχής, περιουσιών, όπως και δήθεν «δικαίωμα» εποικισμού. Φυσικά, με την μεταπολεμική πτώση της Βρετανίας (είχε ήδη αρχίσει η διάλυσή της), καταλύθηκε και το δήθεν «Σύνταγμα» της Κύπρου. Όλοι αυτοί, οι άθεοι προσπαθούσαν να δικαιολογήσουν την αντίχριστη στάση τους, λέγοντας πως και οι Έλληνες έκαναν πολλά στους Τούρκους. Ήταν οι ίδιοι που υποστήριζαν την δήθεν «συγκυριαρχία» στο Αιγαίο με σκοπό την καταστροφή της Ρωσίας και της Ορθοδοξίας. Φυσικά, όταν τελείωσε ο πόλεμος και η Δύση έχασε, η κοινωνία που είχε απομείνει εξοστράκισε δια παντός από τους κόλπους της τέτοια άθεα και επικίνδυνα άτομα.
Οι Θεοκτόνοι διακατέχονταν από εωσφορική μανία σχετικά με την δημιουργία του δήθεν «μεγάλου» Ισραήλ και την στέψη του ψευδομεσσία τους (που πιθανόν να ήταν δήθεν «εξωγήινος»). Ήθελαν πάση θυσία να αποδείξουν πως είχε δήθεν «δίκαιο» ο ελεεινός Ιούδας τους (η προσωποποίηση της Θεοκτονίας) που πρόδωσε τον Ιησού (τον Θεό στον άνθρωπο), έτσι ώστε στην συνέχεια να μεθοδεύσουν την αισχρή δολοφονία Του από τους Ρωμαίους. Υπάρχουν μάλιστα μέχρι σήμερα ανόητοι άνθρωποι (κάτι σαν ζωντανές τεχνητές «νοημοσύνες» - ρομπότ), που μέσα στην υπαρξιακή άγνοιά τους ισχυρίζονται πως, επειδή οι Ρωμαίοι ήταν που κάρφωσαν τον Κύριο πάνω στον Σταυρό, εκείνοι δήθεν Τον σκότωσαν. Δεν είναι όμως έτσι τα πράγματα. Πρώτα οι συλλογικοί Ιούδες πρόδωσαν τον Θεό μέσα τους (μέσα στα ανθρώπινα όντα τους), κι έπειτα Τον δολοφόνησαν πάνω στον Σταυρό, κι αυτό γίνεται εμφανές από τον ανεξήγητο ασπασμό που έδωσε ο Ιούδας στον Κύριο, προδίδοντάς Τον.
Δεν κρυβόταν ο Χριστός για να χρειάζεται προδοσία η κρυψώνα του. Με άλλα λόγια, με τον ασπασμό του ο Ιούδας πρόδωσε την θεανθρώπινη φύση του ενώπιον του Θεού, και έκτοτε παραμένει καταραμένος στο αιώνιο πυρ μαζί με τους Θεοκτόνους απογόνους του. Επειδή, εκείνος που ασπάζεται κάποιον, του κοινωνεί (ηχητικά, κραδασμικά, μουσικά, δονητικά) την πόλη (πολιτεία) του, δηλαδή τον λόγο του όντος του (την καρδιά του), ακριβώς όπως η Παναγία κοινώνησε με τον ασπασμό της την πόλη της (το πολίτευμα του Χριστού, τον Υιό και Λόγο του Θεού) στην Ελισάβετ. Αυτό έκανε ο υιός της απωλείας (ο Ιούδας) με τον ασπασμό του προς στον Κύριο. Του κοινώνησε το αίσχος του λόγου του όντος του, την αισχρή καρδιά του (το αίσχος της προδοσίας του Θεού – της αθεΐας), το οποίο αίσχος πραγματοποιήθηκε ακριβώς επειδή είχε το «είναι» τους στους άθεους νόες των υιών της απωλείας, τους οποίους αντιπροσώπευε συλλογικά ο βρωμερός Ιούδας, που τον καίνε κάθε Πάσχα οι Ορθόδοξοι.
Αυτοί, οι Θεοκτόνοι Ιούδες λοιπόν, και όχι οι Ρωμαίοι πρόδωσαν μέσα τους τον Θεό, και το μόνο που απέμενε ήταν η εξωτερίκευση της προδοσίας τους με την Σταύρωση, την οποία έβαλαν άλλους να την πραγματοποιήσουν (τους Ρωμαίους), νομίζοντας εν τη βλασφημία τους πως το ίδιο ανόητοι (δηλαδή άθεοι) με τους ίδιους, «θα ήταν» και όλοι οι άλλοι στο μέλλον, που θα «πίστευαν» δήθεν την ελεεινή προπαγάνδα τους, ότι οι Ρωμαίοι ήταν δήθεν οι δολοφόνοι του Θεού, όσο οι Φαρισαίοι και οι Σαδδουκαίοι ανάμεσα στους Εβραίους ήταν δήθεν αθώοι. Μπορεί δε κάποιος να εντοπίσει σήμερα και ανά πάσα στιγμή (διαχρονικά) τους υιούς της απωλείας (τους άθεους Ιούδες) με βάση το φως τους, δηλαδή τον διεστραμμένο τρόπο με τον οποίο βλέπουν και αντιλαμβάνονται τα πράγματα, εκφράζοντας τα κατά τέτοιο βλάσφημο, παράλογο, αισχρό και χυδαία αντεστραμμένο τρόπο, που μόνο η θανάτωσή τους από τον Θεό τους αξίζει (πολιτικοί, δημοσιογράφοι, γιατροί, απλοί πολίτες, κ.α.).
Κανένας όμως δεν μπορεί να πάει ενάντια στο θέλημα του Θεού. Από την αντίχριστη μανία τους, οι Θεοκτόνοι τελικά εξασθένισαν σε τέτοιο βαθμό την Τουρκία, που διευκόλυναν τους Ρώσους να πάρουν την Πόλη με τα Στενά της, όσο οι ίδιοι παρέμεναν αναγκαστικά φοβισμένοι παρατηρητές μπροστά στην Ρωσική υπεροχή και υπεροπλία, προδίδοντας έτσι επίσης και τους φίλους τους τους Τούρκους. Πάνω στον θυμό της αλαζονικής μέθης τους που έγιναν ρεζίλι, επρόκειτο σύντομα να εξαπολύσουν μέσα στην δήθεν «ιερή» δαιμονική αγανάκτησή τους, τον φοβερό Αρμαγεδδώνα κατά των Ορθοδόξων Ρώσων, τον οποίο όμως και πάλι έχασαν, προκαλώντας δισεκατομμύρια θανάτους και απίστευτη δυστυχία ανά το παγκόσμιο και ιδιαίτερα στην Ευρώπη, που κυριολεκτικά αποδεκατίστηκε και ισοπεδώθηκε, όσο η Αμερική έγινε «Μερική», δηλαδή έπαψε να είναι «ένωση πολιτειών» και να αποτελεί υπερδύναμη.
Παρά την ως συνήθως αλαζονικά εσφαλμένη εντύπωση των αντίχριστων Θεοκτόνων πως οι Ρώσοι δεν θα κατάφερναν δήθεν να κρατήσουν για πολύ την Πόλη και τα Στενά της, εντούτοις η πρόνοια του Θεού ήθελε, αντί να πάρουν οι Εβραιοαμερικανοί τα Στενά του Ορμούζ, να πάρουν οι Ρώσοι τα Στενά του Βοσπόρου μαζί με την Πόλη, και να τα κρατήσουν, μέχρι που να αναγκαστούν με βάση τις προρρήσεις των Αγίων Γερόντων της Ορθοδοξίας να τα επιστρέψουν στον νόμιμο ιδιοκτήτη τους, την Ελλάδα λόγω της αποστασίας της Κίνας, που όπως προφήτευσαν θα εγκατέλειπε την Ρωσία. Αυτό πάει να πει «θέλημα του Θεού», και τα όσα γράφονται εδώ, γράφονται με βάση την πίστη μου στους λόγους των Αγίων μας σαν «πίσω στο μέλλον», δηλαδή πριν ακόμα πραγματοποιηθούν.
Εν πάση περιπτώσει, η Πόλη ποτέ δεν ανήκε αληθινά στους Τούρκους, ακριβώς όπως ποτέ δεν ανήκε αληθινά η Κριμαία στην Ουκρανία. Γι’ αυτό και ποτέ δεν επέστρεψαν, ούτε η Πόλη στους Τούρκους, ούτε η Κριμαία στους Ουκρανούς. Επίσης, ουδέποτε λύθηκε το Κυπριακό, ουδέποτε εξουδετερώθηκε η Ρωσία, και ουδέποτε δημιουργήθηκε το «μεγάλο» δήθεν Ισραήλ, ενώ όσοι δεν ήθελαν να δουν και να αποδεχθούν το θέλημα του Θεού (πολιτικοί, δημοσιογράφοι, ιστορικοί, ιεράρχες, κ.α.) χάθηκαν άσχημα, τόσο βιολογικά όσο και ψυχικά.
Με εκδικαιωτή την Ρωσία, η πρόνοια του Θεού ήθελε την κρατική οντότητα της Τουρκίας (όχι ολόκληρο τον τουρκικό λαό, σημαντικό μέρος του οποίου είχε Ελληνική ψυχή) να πληρώσει μια και καλή με την ίδια της την ύπαρξη και υπόσταση τα διαχρονικά εγκλήματά της κατά της ανθρωπότητας, συμπεριλαμβανομένων των εγκλημάτων που η Τουρκία δεν πλήρωσε με το πέρας του 1ου παγκοσμίου πολέμου. Παρεμπιπτόντως, πέρα από τις αιτίες για τις οποίες οι σύμμαχοι επέτρεψαν στην Τουρκία να μην εφαρμόσει την συνθήκη του Μούδρου (1ος Παγκόσμιος Πόλεμος),[7] ο λόγος ήταν ανέκαθεν το γεγονός ότι οι Ευρωπαϊκές δυνάμεις χρειάζονταν την Τουρκία για να βγάλουν από την μέση την Ρωσία. Επειδή διοικούνταν από Θεοκτόνους, όσο η Ρωσία ήταν Ορθόδοξη και παρεμπόδιζε την δημιουργία του δήθεν «μεγάλου» Ισραήλ των Θεοκτόνων.
Γι’ αυτό και οι Θεοκτόνοι έπαιξαν τότε με τον πόθο των Ελλήνων, οδηγώντας τους στην Μικρασιατική καταστροφή του 1922, η οποία συνεχίστηκε με την καταστροφή της Κύπρου το 1974, συνεργούσης φυσικά της αθεΐας (δηλαδή της ανοησίας) του μέρους του Ελληνισμού που χάθηκε με τους εξίσου άθεους πολιτικούς ηγέτες του, καθαρίζοντας τον τόπο από τους ιούς της απωλείας. Μέχρι εκεί όμως επέτρεψε ο Θεός την παιδαγωγία του Ελληνισμού. Είχε έρθει η ώρα της πληρωμής για όλους («pay time»), καθώς και η ώρα της νίκης του Ορθόδοξου Ελληνισμού επί της Θεοκτονίας. Η Ρωσία καθάρισε, βγάζοντας μια για πάντα την Τουρκία από την μέση, όσο οι περισσότεροι Έλληνες που επέζησαν του Αρμαγεδδώνα είχαν τουρκική υπηκοότητα. Επειδή, σ’ αυτούς τους πιστούς Μουσουλμάνους (τους πρώην Τούρκους υπηκόους) που έγιναν αμέσως Ορθόδοξοι ζούσε η αληθινή Ελληνική ψυχή, και όχι στην πλειοψηφία των ραγιάδων που ζούσαν στην Ελλάδα και είχαν χάσει την πίστη τους, τα ιερά και τα όσια τους, αποκαλώντας εαυτούς δήθεν «Έλληνες».
2.1 (ε) – Γη Επαγγελίας (Ισραήλ & Ψεύδο-Ισραήλ)
Εν κατακλείδι και σαν Θεολογική παρένθεση σχετικά με την τεραστίων διαστάσεων παραπλάνηση των Θεοκτόνων που αφορά την γη της Επαγγελίας (δηλαδή την γη που υποσχέθηκε ο Θεός στον Ισραήλ και όχι στον ψεύδο-Ισραήλ), η γη αυτή είναι ο Χριστός (ο Θεός στον άνθρωπο), και όπως ο Χριστός καθορίζεται σαφώς και περιορίζεται σαν ο Θεός στο ανθρώπινο σώμα του Ιησού, το ίδιο καθορίζεται σαφώς και περιορίζεται γεωγραφικά και η γη της Επαγγελίας, δηλαδή η βίωση του Χριστού (της Αγάπης) στο σώμα και την ψυχή του κάθε ανθρώπου, οπουδήποτε κι αν αυτός βρίσκεται.
Αλλά θα διερωτηθεί κάποιος, αν η γη της Επαγγελίας μπορεί να βιωθεί οπουδήποτε από τον οποιονδήποτε, τότε γιατί ο Θεός την καθόρισε σαφώς γεωγραφικά για τον Ιουδαϊκό λαό Του, τον Ισραήλ; Πρώτον, επειδή η γη της Επαγγελίας δεν είναι για όλο τον Ιουδαϊκό λαό και όλους τους ανθρώπους, αλλά μόνο για όσους πάλλονται στον Λόγο του Θεού (βλ. πιο πάνω «ασπασμός»). Δηλαδή, «Ισραήλ» (λαός Θεού) δεν είναι ο κάθε Εβραίος που ζει γεωγραφικά στην γη που καθόρισε γεωγραφικά ο Θεός (π.χ. σίγουρα δεν είναι ο Ιούδας και το συνάφι του). Δεύτερον, για να «είναι» για τον καθένα γη Επαγγελίας αυτή η γη ανεξαρτήτως τοποθεσίας και εθνικότητας (π.χ., και για τον Νεεμάν τον Σύρο, κ.α.), πρέπει πρώτα να «υπάρχει» σαφώς καθορισμένη γεωγραφικά η ίδια, ακριβώς όπως ο Θεός που είναι τα πάντα εν πάσι, «υπάρχει» κιόλας σαφώς καθορισμένος ο ίδιος σαν άνθρωπος στον Κύριο Ιησού, και δεν είναι Θεός χωρίς να υπάρχει κιόλας σαν ο Υιός. Απλά, επειδή, εκείνο που «είναι» πρέπει να «υπάρχει» κιόλας, αλλιώς απλά δεν είναι, και τίποτε δεν υπάρχει.[8]
Αυτός είναι ο λόγος που ο Θεός καθόρισε σαφώς γεωγραφικά την γη της Επαγγελίας για τον λαό του (τον Ισραήλ), ο οποίος λαός όπως έχουμε αναφέρει είναι ο οποιοσδήποτε άνθρωπος επί γης κοινωνεί και πάλλεται στον Λόγο του Θεού (τον Χριστό), χωρίς ο λαός αυτός (ο Ισραήλ) να έχει την παραμικρή σχέση με το εγκληματικό μόρφωμα του Θεοκτόνου κράτους του ψεύδο-Ισραήλ. Την καθόρισε για να υπάρχει και να κοινωνείται από τον καθένα σαν κάτι το υπαρκτό στο «είναι» του καθενός (στο σώμα και την ψυχή του), και όχι για να πηγαίνει ο κάθε αντίχριστος εκπρόσωπος του σατανά στην γη (περιουσία, χωράφια) κάποιων ανυποψίαστων ανθρώπων και να τους ξεσπιτώνει για να πάρει δήθεν την γη που του υποσχέθηκε δήθεν ο Θεός. Αλλά και να την πάρει κάποιος δια της βίας την γη αυτή, αυτός δεν μπορεί ποτέ να την κρατήσει και να την ζήσει σαν γη Επαγγελίας, μια και η υπαρκτή αυτή γη (ο Χριστός) ζείται πρώτα σαν Αγάπη μέσα στον καθένα που κοινωνεί τον Χριστό ψυχή τε και σώματι, και έπειτα εξωτερικεύεται και υλοποιείται. Όπου λοιπόν δεν είναι Χριστός (Αγάπη),τουτέστιν εκεί που ζουν αμετανόητοι Θεοκτόνοι, παύει να υπάρχει γη Επαγγελίας, και μετατρέπεται σε γη Κολάσεως, με τις ανάλογες συνέπειες.
Ο αντίχριστος άνθρωπος (ο Θεοκτόνος, Εβραίος ή Τούρκος) που ενεργεί βίαια χωρίς αγάπη και συμπόνοια για τον συνάνθρωπό του είναι εκείνος που έχει τον σατανά μέσα του (ο άθεος εκείνος που πάλλεται στον αισχρό λόγο του όντος του σατανά), εξωτερικεύοντας γύρω του την Κόλαση επί γης, και όχι την γη της Επαγγελίας. Η Κόλαση αυτή ήταν το Θεοκτόνο τρομοκρατικό κράτος του Ισραήλ, που προπολεμικά πολλοί υπαρξιακά αδαείς το… θαύμαζαν κιόλας. Αλλοίμονο δε στην αιώνια ζωή της ψυχής εκείνου που συνερίζεται την Θεοκτονία για λόγους χρημάτων (για τον μαμωνά) και είναι φίλος και σύμμαχός της κατά του Χριστού (κατά της Ζωής), πραγματικά αλλοίμονο. Επειδή, είμαστε όλοι παρεπιδημούντες πάνω στη γη, και με τον θάνατο δίνουμε ο καθένας μας απολογία ενώπιον του φοβερού βήματος του Χριστού.
Ως εκ τούτου και με βάση των Ευαγγελιστή Ματθαίο (Κεφ. 23), εφόσον οι Ιούδες δεν μετανοούν για την προδοσία που επιτέλεσαν κατά της Θεανθρώπινης φύσης τους, φέρουν μέχρι σήμερα επί των κεφαλών τους την φοβερή κατάρα της Θεοκτονίας, και δεν υπάρχει ούτε καν σαν πιθανότητα στο αιώνα να συνεχίσουν να υφίστανται αμετανόητοι, πόσο μάλλον να υπερίσχυαν με το πέρας του 3ου παγκοσμίου πολέμου.
2.1 (στ) - Τι θα γινόταν «αν»…
Για να επανέλθουμε όμως στο θέμα μας, οι Τούρκοι ήταν αντίχριστοι (όπως οι Θεοκτόνοι), επειδή όχι μόνο οικειοποιούνταν με διάφορα προσχήματα περιουσίες που ανήκαν σε άλλους, αλλά επεδείκνυαν επίσης και απύθμενο θράσος κατά των νόμιμων ιδιοκτητών τους, ακριβώς όπως οι γεωργοί που σκότωσαν τους απεσταλμένους του ιδιοκτήτη του Αμπελώνα (Πύργου) που τους οικοδόμησε ο Θεός. Όπως δε οι γεωργοί στη συνέχεια δολοφόνησαν χωρίς αιδώ και τον Υιό του Θεού (τον νόμιμο κληρονόμο και ιδιοκτήτη του Αμπελώνα), έτσι και οι Μουσουλμάνοι Τούρκοι σουνίτες τάχθηκαν μαζί με τον υπόλοιπο σουνιτικό κόσμο υπέρ της Θεοκτονίας, και απωλέσθησαν κακήν-κακώς. Μόνο όσοι Τούρκοι πάλλονταν στον Λόγο του Θεού σώθηκαν κι έγιναν Ορθόδοξοι.
Αν λοιπόν η πρόνοια του Θεού ήθελε τους Τούρκους να δέχονταν εξ αρχής την προτεινόμενη πολιτική διευθέτηση της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας («ΔΔΟ») στην Κύπρο (που αποκλείεται να την δέχονταν το 2004 αν δεν ήξεραν εκ προοιμίου ότι ο Ελληνισμός της Κύπρου θα απέρριπτε το αντίχριστο σχέδιο του «ΟΗΕ»),[9] τότε θεωρητικά δεν θα εξέλειπε το τουρκικό κράτος. Μόνο όμως θεωρητικά μπορεί να ισχύει κάτι τέτοιο, μια και ήταν θέλημα Θεού να εκλείψει το αντίχριστο τουρκικό κράτος και η βλασφημία της αδικίας που αντιπροσώπευε, με την οποία άθεοι ανόητοι ήθελαν να κάνουν δήθεν κοινό κράτος.
Όποιος λοιπόν είχε με την πίστη του στον Ιησού (τον Θεό και σαν άνθρωπο) ίχνος Αγίου Πνεύματος, δηλαδή ίχνος Φωτός για να βλέπει, εκείνος μπορούσε να καταλάβει, ως άνθρωπος κι εκείνος ίδιος με τον Χριστό, τα όσα αναφέρονται εδώ και να αντιληφθεί πως με βάση την παγκόσμια οικονομία (όπου «οικονομία» είναι ο Θεός), οι Τούρκοι επρόκειτο να χαθούν, και η Ορθοδοξία επρόκειτο να επανεκκινήσει ελέω των Ρώσων ανά πάσα στιγμή προς το τέλος της τρίτης δεκαετίας του 21ου αιώνα, έχοντας σαν κέντρο της την Ορθόδοξη πλέον Κωνσταντινούπολη. Απλά επειδή υπάρχει λόγος και νόημα σε οτιδήποτε γίνεται κατά την ανθρώπινη Οδύσσεια επιστροφής στην βασιλεία του Θεού (από όπου έχουμε εκπέσει), και ο ίδιος ο Λόγος και η Ανάστασή του αυτοπροσώπως (ο Χριστός) είναι ο λόγος για τον οποίο η Πόλη θα επέστρεφε στην Ορθοδοξία, δηλαδή στο Ορθό Φως (Δόξα) που νοηματοδοτεί τα πάντα προς την ορθή κατεύθυνση, δηλαδή προς την ορθολογιστική κατεύθυνση. Σίγουρα δε, ο λόγος της επιστροφής της Πόλης στην Ορθοδοξία δεν ήταν για να δικαιωθούν εθνικά οι Έλληνες εις βάρος των Τούρκων, αλλά πρώτιστα πνευματικός. Γι’ αυτό άλλωστε και συνέβη τέτοιο κοσμοϊστορικό γεγονός, παρά την στρατιωτική αδυνατότητα του εγχειρήματος και ενάντια σε κάθε λογική πιθανότητα.
Είθε η Παναγία Τριάς του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος να ελεεί όλους εμάς, δια της Αγάπης, της Ελπίδας, και της Συγχωρήσεως του Πατρός, της Χάρης, της Δυνάμεως, της Καταφυγής και του Ιλασμού του Υιού, της Κοινωνίας, της Δόξας, της Σκέπης και της Ίασης του Αγίου Πνεύματος, και είθε ο αναγνώστης να υγιαίνει σωματικά και ψυχικά, κοινωνώντας αδιαλείπτως τον Κύριο.
Κρυφός Μοναχός Ησύχιος
Κωνσταντινούπολη, Σεπτέμβριος 2026
[1] Η Αλ Κάιντα («Al Qaeda») που διενήργησε δήθεν στο όνομα ενός Μπιν Λάντεν την ελεγχόμενη κατεδάφιση των δίδυμων πύργων της Νέας Υόρκης και του Πύργου Νο.7 (που κατέπεσε κι αυτός εν είδη ελεγχόμενης κατεδάφισης, χωρίς να έχει χτυπηθεί από οτιδήποτε) δραστηριοποιείται στο Αφγανιστάν και την Αφρική. Η Αλ Κάιντα καθώς κι άλλες παρόμοιες τρομοκρατικές οργανώσεις με διάφορες ονομασίες (Hamas, Al Nusra, κλπ.), είναι όλες τους παρακλάδια της ISIS, που όσο περισσότερο αποκαλυπτόταν το σχέδιο δημιουργίας του δήθεν «μεγάλου» Ισραήλ, τόσο και πιο πολλοί σκεπτόμενοι άνθρωποι έλεγαν πως μπορούσε να σημαίνει «Israeli Secret Intelligence Service».
[2] 36 Περί δε της ημέρας εκείνης και ώρας ουδείς οίδεν, ουδέ οι άγγελοι των ουρανών, ει μη ο πατήρ μου μόνος. 37 ώσπερ δε αι ημέραι του Νώε, ούτως έσται και η παρουσία του υιού του ανθρώπου. 38 ώσπερ γαρ ήσαν εν ταις ημέραις ταις προ του κατακλυσμού τρώγοντες και πίνοντες, γαμούντες και εκγαμίζοντες, άχρι ης ημέρας εισήλθε Νώε εις την κιβωτόν, 39 και ουκ έγνωσαν έως ήλθεν ο κατακλυσμός και ήρεν άπαντας, ούτως έσται και η παρουσία του υιού του ανθρώπου.
[3] Το καθεστώς της Ίμβρου και της Τένεδου ορίστηκε με το Άρθρο 14 της Συνθήκης της Λωζάνης το 1923, προβλέποντας ειδική διοικητική αυτονομία και προστασία για την ελληνική πλειοψηφία των νησιών, ωστόσο οι προβλέψεις αυτές καταπατήθηκαν σταδιακά από την τουρκική πλευρά, κάτι που έκαναν πως δεν το έβλεπαν όσοι ήταν υπέρ της προτεινόμενης «λύσης» του Κυπριακού.
[4] Έχοντας στρατοπεδεύσει στα υψώματα των Φαρσάλων ο Πομπήιος (ο Εβραίο-Αμερικανό-Τούρκος) είχε το στρατηγικό πλεονέκτημα. Η κρίσιμης σημασίας δεξιά του πτέρυγα, καλυπτόταν από τον Ενιπέα ποταμό, ενώ οι λεγεώνες του ήταν πολύ μεγαλύτερες από εκείνες του Καίσαρα (του Ρώσου), έχοντας επίσης ασφαλή ανεφοδιασμό. Ο Καίσαρας (Ρώσος) δεν ήξερε τι να κάνει. Ο μικρός του στρατός, το αδύναμο ιππικό του, το γεγονός ότι δεν είχε γραμμές ανεφοδιασμού, τον έφερναν σε μια εξαιρετικά δύσκολη θέση. Όλα έδειχναν πως θα χάσει, κι όταν θα έχανε, η μόνη του επιλογή θα ήταν ένας τουλάχιστον αξιοπρεπής θάνατος, πέφτοντας στο σπαθί του. Ο Καίσαρας (Ρώσος) όμως ακολούθησε την πιο ορθόδοξη στρατηγική με τον πιο ανορθόδοξο τρόπο. Έστησε τις λεγεώνες του απέναντι στον Πομπήιο (Εβραίο-Αμερικανό-Τούρκο), αραιώνοντάς τις σιγά-σιγά την ημέρα της μάχης μεταφέροντας ένα σημαντικό αριθμό λεγεωνάριων στη δεξιά του πλευρά, όπου ανέμενε πως θα δεχόταν επίθεση το αδύναμο ιππικό του (δεν γνωρίζουμε ακόμα Οκτώβριο του 2026 πού χτύπησαν τελικά οι Δυτικοί την Ρωσία – μπορεί να ήταν στο Καλίνινγκραντ, στο Κούρσκ, την Κριμαία, κλπ.). Εν τω μεταξύ, διέταξε το ανεπαρκές πεζικό του να αρχίσει την ανηφορική επίθεση κατά του υψώματος των Φαρσάλων στο οποίο είχε στρατοπεδεύσει ο Πομπήιος (Εβραίο-Αμερικανό-Τούρκος). Ως αναμενόταν, ο Πομπήιος (Εβραίο-Αμερικανό-Τούρκος) κτύπησε με το ιππικό του στα δεξιά του Καίσαρα (Ρώσου). Εκεί, το ιππικό του Καίσαρα (Ρώσου) κόντεψε να διαλυθεί όπως αναμενόταν, μέχρι που το «κρυφό» πεζικό με τα ακόντιά του κτύπησε τους ιππείς του Πομπήιου (Εβραίο-Αμερικανού-Τούρκου) και τους νίκησε, ανοίγοντας τη δίοδο για να περικυκλωθεί το ύψωμα του αντιπάλου του και να κριθεί η καθοριστική μάχη των Φαρσάλων του 48 π.Χ. Ο Πομπήιος (Εβραίο-Αμερικανό-Τούρκος), έχοντας όλα τα πλεονεκτήματα υπέρ του, ακολούθησε μια συντηρητική στρατηγική (ταμπουρωμένος στο ύψωμά του), και τελικά έφυγε σαν κλέφτης από το πεδίο της μάχης. Ο Καίσαρας (Ρώσος) κέρδισε τη μάχη με την ορθόδοξη πρακτική περικύκλωσης του αντιπάλου του, την οποία όμως εφάρμοσε με τον πλέον ανορθόδοξο τρόπο, δηλαδή με επίθεση σε ύψωμα με αποδυναμωμένο και ανεπαρκές πεζικό. Το «ύψωμα» κατά την Τρίτη δεκαετία του 21ου αιώνα δεν ήταν άλλο από την Κωνσταντινούπολη, η πτώση της οποίας στα χέρια των Ρώσων μάλιστα προφητευόταν. Όταν όλα είναι εναντίον σου και όλες οι δίοδοι για να λύσεις το πρόβλημά σου είναι κλειστές, η μοναδική ελπίδα είναι να σπάζεις το αδιέξοδο μ’ ένα νέο ανορθόδοξο και μη αναμενόμενο τρόπο. Όταν δε έχεις ευλογία από τον Θεό, τότε γνωρίζεις και πού θα σου επιτεθεί ο εχθρός (από άρθρο του Μιχάλη Περσιάνη το 2012, με τροποποιήσεις).
[5] 40 ος γαρ ουκ έστι καθ' ημών, υπέρ ημών εστιν. 41 ος γαρ αν ποτίση υμάς ποτήριον ύδατος εν τω ονόματί μου, ότι Χριστού εστέ, αμήν λέγω υμίν, ου μη απολέση τον μισθόν αυτού (κατά Μάρκον, Κεφ.9).
[6] Ο Μωυσής ύψωσε τον όφι (τον δυισμό) μέσα στην πνευματική έρημο του ανθρώπου. Τον ύψωσε πάνω στον σταυρό, έτσι ώστε εκείνος που πιστεύει στην Τριάδα (στον Σταυρό) να έχει ζωή αιώνια. Επειδή, ο Θεός δεν έστειλε τον Υιό του για να κρίνει τον κόσμο, αλλά για να σωθεί ο κόσμος δι’ Αυτού, του Τριαδικού Θεού (Ιωάννης γ’ 13-17).
[7] Με τον όρο Ανακωχή του Μούδρου ή Συνθήκη του Μούδρου ή Συνθήκη ανακωχής του Μούδρου χαρακτηρίζεται η γνωστή συμφωνία ανακωχής, που συνήφθη στον όρμο του Μούδρου στη Λήμνο, στις 17/30 Οκτωβρίου[1] 1918 και υπογράφτηκε την επομένη 18/31 Οκτωβρίου, μεταξύ των Δυτικών Συμμαχικών Δυνάμεων, της Αντάντ (Entente), αφενός, και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, αφετέρου, σηματοδοτώντας ουσιαστικά και τη λήξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
[8] Η γη της Επαγγελίας είναι ο Χριστός, και ο Χριστός είναι τροφή που εσθίεται και βιώνεται σαν το Μάννα εξ’ ουρανού. Είναι η πανταχού παρούσα και τα πάντα πληρούσα θεσπέσια τροφή της Αγάπης (που ρέει σαν μέλι και γάλα από την γη της Επαγγελίας, η οποία είναι επίσης και η Παναγία που γεννά τον Χριστό. Επειδή όμως δεν νοείται άνθρωπος να γεννήσει κάτι που δεν το είναι ο ίδιος, γη Επαγγελίας είναι επίσης και η Παναγία χάριτι του Χριστού. Η ζωή που γεννά την Ζωή είναι κι εκείνη Ζωή, έτσι και η Παναγία που γεννά την γη της Επαγγελίας, είναι κι εκείνη γη Επαγγελίας. Με τις πράξεις του λοιπόν, ο άνθρωπος κοινωνεί την γη της Επαγγελίας (δηλαδή τον Χριστό) σαν άρτο που τον θρέφει στο ίδιο του το σώμα, όσο με τις σκέψεις του κοινωνεί το αίμα του Χριστού, που είναι το Ζων Ύδωρ (της Σαμαρείτιδας), που τον καθαρίζει και τον ευφραίνει νοητικά, αποτελώντας γι’ αυτόν το «Ελιξίριο» της αιώνιας ζωής.
[9] Ο ηρωικός Έλληνας Πρόεδρος της Κύπρου, Τάσσος Παπαδόπουλος (αιωνία του η μνήμη) δεν ήταν τρελός όταν ενημέρωνε εκ προοιμίου τους Τούρκους για το ότι η Ελληνική πλευρά θα έλεγε ΟΧΙ στο επαίσχυντο σχέδιο του ΟΗΕ (το σχέδιο «Ανάν»), διευκολύνοντας τους να πουν εκείνοι το ΝΑΙ. Αντίθετα και με βάση την πρόνοια και την φώτιση του Θεού, ο ηρωικός Τάσσος Παπαδόπουλος ευαρέστησε τον Κύριο, σκάβοντας μια και καλή τον λάκκο των αντίχριστων Τούρκων, δένοντας τα κόλλυβα στέρεα στο ζωνάρι τους. Επειδή, με το βροντερό ΟΧΙ του έθεσε εξ’ αρχής ξεκάθαρα, αταλάντευτα, απαραβίαστα και αμετάκλητα την Κύπρο στο στρατόπεδο του Χριστού, όσο οι αντίχριστοι Τούρκοι εξέλειπαν εντός των επόμενων τριών δεκαετιών, έχοντας υποπέσει στην μεγαλύτερη υπαρξιακή παγίδα που υπέπεσε ποτέ κανείς μετά τον Δούρειο Ίππο της Τροίας!
